Welkom Extra's

Verontwaardiging in Iowa City, Verenigde Staten

Twee vrouwen gedeporteerd naar Sierra Leona, West-Afrika

Sarah Lazare (1)

Een grote boosheid heerste in Iowa City bij de deportatie naar Sierra Leone van Esoumaila Diallo's moeder, Fatou Traore, samen met een schoonmaakster. Eén van de vele voorbeelden van het uitzettingsbeleid van de regering Trump naar 'derde landen'. De 19-jarige Esoumaila Diallo probeert wanhopig het gat op te vullen dat ontstond, toen zijn moeder op 24 september jongstleden door de immigratiedienst (ICE) werd gearresteerd. En vervolgens gedeporteerd naar Sierra Leone, een land waar ze nog nooit geweest is.

Diallo woonde met zijn ouders in Iowa City en heeft drie broertjes, waarvan de jongste drie jaar is. Door de plotselinge en onverwachte arrestatie en deportatie van zijn moeder, miste hij zoveel lessen dat hij zich moest uitschrijven voor het huidige semester aan het Kirkwood Community College;. Hij is echter van plan zijn studie later weer op te paskken. Ik moest mijn verantwoordelijkheid nemen en proberen haar rol over te nemen – ook al is dat eigenlijk onmogelijk, vertelt hij. Ik doe mijn uiterste best voor mijn broertjes en het huishouden te zorgen, de dagelijkse klusjes, dat soort dingen. Maar het is ontzettend zwaar.

Opgepakt en meegenomen

De arrestatie van Fatou Traore heeft geleid tot grote verontwaardiging in haar gemeenschap in Iowa City, waar ze werkzaam is als schoonmaakster bij de University of Iowa Hospitals and Clinics. Traore vertrok in 2002 uit Ivoorkust en lreeg in 2011 een 'beschermingsstatus die uitzetting voorkomt' (withholding of removal). Om zo'n status te krijgen, moet je aantonen dat er een kans van ten minste 50 procent is dat je in het thuisland vervolgd zalt worden, legt Alma Leonie David uit, een immigratieadvocate die contact heeft gehad met Traore (hoewel ze niet haar officiële advocaat is). Wat er nu gebeurt, is dat mensen die al decennialang in de VS wonen – met gezinnen, eigen huizen, banen en een sociaal netwerk; mensen die hier hun hele leven hebben opgebouwd in de veronderstelling dat ze veilig waren – plotseling te horen krijgen: nou, we sturen je eigenlijk gewoon naar een derde land.

Diallo vertelt dat zijn moeder werd vastgehouden, nadat ze één van zijn broers bij een voetbaltraining had afgezet en vervolgens naar het huis van haar zus was gegaan om die naar haar werk te brengen. Toen hij hoorde wat er was gebeurd, vertelt hij: Ik ging er direct heen en rende zo hard als ik kon om te zien wat er aan de hand was. Maar toen ik aankwam, was het helaas al te laat. Mijn moeder was al meegenomen door degenen die haar hadden opgepakt.

Schending menselijke waardigheid

Op 30 september protesteerden vrienden en collga's in Iowa City, op 2 oktober voerden ze actie bij de kantoren van het Amerikaanse Congres en op 7 oktober organiseerden zij een manifestatie. Op 30 september schreef het Republikeinse congreslid Mariannette Miller-Meeks een brief aan het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid met het verzoek de uitzetting op te schorten. Het uitzetten van Fatou zou een jong gezin van hun moeder beroven en is in strijd met 'het bevel tot opschorting van uitzetting' op basis waarvan zij legaal in de Verenigde Staten mag wonen en werken, schreef het congreslid. (Op dat moment werd Traore vastgehouden in een detentiecentrum voor immigranten zonder erkende papieren.) Ze is overigens lid van de vakbond van welzijnwerkers bij de overheid en welzijnorganisaties die echter nog geen verklaring heeft afgelegd over de uitzetting.
Dennis Walsh, de bisschop van Davenport, schreef op 2 oktober in een brief aan het ministerie van Binnenlandse Veiligheid dat het doorzetten van de uitzetting een ernstige schending is van haar menselijke waardigheid en de rechten die ieder van ons zonder meer bezit.

Desondanks werd Traore op 12 oktober naar Sierra Leone gestuurd. Volgens haar pleitbezorgers vond de uitzetting plaats nog voordat een rechter uitspraak kon doen over haar verzoek tot een spoedopschorting. Bovendien werd haar een verklaring geweigerd die bepaalt of iemand in een ander land risico loopt op vervoling of foltering. Traore bevindt zich nu in Sierra Leone, waar ze volgens de advocate David in feite vastgehouden wordt. Ze verblijft in een gastenverblijf onder de hoede van – formeel gezien – het ministerie van Buitenlandse Zaken van Sierra Leone, maar zij hebben hiervoor een privaat bedrijf ingehuurd. Diallo {de zoon) liet weten dat hij de dag daarvoor telefonisch contact had gehad met zijn moeder. Ze zei dat het redelijk goed met haar gaat, vertelde hij: Maar ze zou me niet vertellen of het misschien juist heel slecht met haar gaat. Dus ik weet niet of ik haar volledig kan geloven. Maar goed, ik bid en hoop dat het inderdaad echt goed met haar gaat.

Hard immigratiebeleid van Trump

Ondertussen bestaat het reële gevaar dat zij wordt uitgezet naar Ivoorkust, zonder dat er rekening wordt gehouden met het risico op vervolging. De regering van Sierra Leone is vastbesloten om iedereen die daar aankomt binnen veertien dagen terug te sturen naar het land van herkomst, legt advocate David uit. Het feit dat een Amerikaanse immigratierechter heeft geoordeeld dat de kans groot is dat zij in Ivoorkust vervolgd zal worden, speelt dus geen rol. Voor Sierra Leone is zij slechts op doorreis – ook al is daar aan de Amerikaanse regering beloofd dat ze mensen niet zullen sturen naar landen waar zij gevaar lopen. Volges David voert Sierra Leone helaas dergelijke uitzettingen uit, hoewel dit in strijd is met hun verplichtingen volgens het internationaal recht.

Het harde immigratiebeleid van de regering-Trump treft werkers in uiteenlopende sectoren: straatverkopers, fabrieksarbeiders, hoveniers, docenten, koks en obers. Onder de getroffenen bevinden zich vakbondsleden, vakbondsleiders en werkers die onder collectieve arbeidsovereenkomsten vallen, maar ook een groot aantal werkers die niet door een vakbond worden vertegenwoordigd.
De regering-Trump heeft het aantal uitzettingen naar derde landen drastisch verhoogd. Stel je voor dat je uit je thuisland naar de VS vlucht op zoek naar veiligheid, om vervolgens opnieuw met geweld uit je omgeving te worden weggerukt. Of stel je voor dat je al tientallen jaren in de Verenigde Staten woont, daar wortels hebt geschoten en een leven hebt opgebouwd voor jezelf en je gezin, om vervolgens gedwongen te worden gescheiden van je naasten naar een onbekende plek te worden gestuurd waar je nog nooit bent geweest, schreef Amy Fischer in september 2025 op de blog van Amnesty International VS. Je wordt losgerukt uit je gemeenschap en uit alles wat je hebt opgebouwd, en krijgt vervolgens te horen dat je wordt uitgezet – niet naar je eigen land, maar ergens waar je nog nooit bent geweest. Ergens waar je de taal of cultuur niet kent, waar je geen familie of steun hebt, en waar geen enkele garantie op veiligheid bestaat.

Dergelijke uitzettingen zijn ook verwoestend voor de mensen die achterblijven. Diallo vertelt dat zijn vader er kapot van is en dat zijn broers en zussen grote moeite hebben om zich aan te passen aan de nieuwe realiteit. Het is absoluut heel zwaar geweest. Ze stellen me vragen en sommige daarvan kan ik niet beantwoorden, zoals: Waar is mama? Wanneer komt ze terug? Waarom hebben ze haar meegenomen?’ Mijn broer van veertien begrijpt wat er aan de hand is, omdat hij al wat ouder is, maar aan die van acht en drie jaar kan ik niet echt vertellen wat er speelt; ik wil niet dat ze stoppen met eten of slapen, of dat ze er volledig aan onderdoor gaan. Ik vertel ze gewoon dat ze snel weer terugkomt.

(1)Engelse titel: Iowa City Community Outraged as Mother, Custodian Deported to Sierra Leone., 15 oktober 2026. Vertaling/bewerking: Hans Boot. Uit "Workday Magazine" - onderzoeksjournalistiek dat de machthebbers verantwoordelijk stelt voor de actuele maatschappelijke verhoudingen en biedt werkers en hun organisaties perspectieven voor ingrijpende veranderingen|
Sarah LazareSarah Lazare is redacteur "Workday magazine".