Bezoek van 23.000 mensen
Movies that Matter Festival weer een succes
Rob Lubbersen
In Den Haag scheen in april van dit jaar even een lentezonnetje. Het scheen in ieder geval over het twintigste "Movies that Matter Festival". Negentig films en documentaires over mensenrechten en de strijd daarvoor, werden vertoond. Zo’n 130 vrijwilligers kwamen zich inzetten voor 'de goede zaak'. En maar liefst 23.000 mensen brachten een bezoek. Een succes!
Zelf bezocht ik drie langere en drie korte docudrama’s. Allemaal uitverkocht! Een goed teken toch! Van één langere film staat al vast dat die later in het jaar door "Human" op televisie wordt uitgezonden. Om te voorkomen dat u, geachte lezer, misschien wat gaat missen, geef ik hierbij ter attendering een korte recensie. En omdat ik het leuk vind dat te doen.
Beste film
De film die zeker op tv wordt uitgezonden is Cutting through Rocks. Een Nederlandse titel is er (nog) niet, maar ik zou het vertalen als "Hakken in Beton", zoiets.
Het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid in een klein Iraans dorp op het platteland wil de lokale patriarchale tradities doorbreken. Ze leert tienermeisjes op een motor te rijden en stimuleert hen om door te leren in plaats van jong te trouwen.
Deze Sara roept flink wat weerstand op en de autoriteiten laten zelfs onderzoeken of zij zelf eigenlijk wel een vrouw is. Ze moet flink wat van haar idealen inleveren, maar weet desalniettemin enkele deuren richting een voorzichtige emancipatie op een kier te zetten. Cutting through Rocks werd door het festivalpubliek tot beste film gekozen.
Nederlandse prijzen pakkers
In de 'publiek top tien' kwam ook de Nederlandse docu Mijn Woord tegen het Mijne terecht.
Terecht!
De film gaat over vijf mensen die stemmen horen en hun gesprekken met een psychiater. De één hoort één stem, een ander hoort er negentien. De ene stem wil de ‘hoorder’ beschermen, de andere stem wil de ‘luisteraar’ of haar omgeving juist kwaad berokkenen. Een boeiende kennismaking met dit fenomeen en een uitnodiging tot overdenking en napraten.
Een andere Nederlandse docu is door de jury van de Movies bekroond: Tussen Broers. Over de verhouding tussen de bejaarde broers Rob en René en hun speurtocht naar hun vader. Papa is toen zij nog zeer jong waren uit hun leven verdwenen. Ze hebben nauwelijks herinneringen aan hem, maar door de verhalen die ze over hem hoorden, zijn ze toch nieuwsgierig geworden. Ze komen bij hun gezamenlijke onderzoek nog een heel eind. Met veel gevoel gefilmd door de zoon van Rob.
Drie korte, maar krachtige ‘shorts’.
Dan resten wat mij betreft nog de drie korte films die ik zag. Puntige statements. De verzamelnaam van deze ‘shorts’ is Raging against the Machine (Woede tegen de Machine). Dan denk je al gauw aan de Luddieten die aan het begin van de negentiende eeuw in Engeland machines stuksloegen, omdat die ze het werktempo opdreven. Of je denkt aan Artificial Intelligence en ChatGPT die hele beroepsgroepen werkloos dreigen te maken. Maar dat blijkt niet terecht, de Machine moet overdrachtelijk worden opgevat als een systeem dat uitbuit en onderdrukt. De titel van de eerste short is dan ook Vultures (Aasgieren). Een Zuid-Afrikaanse film over twee concurrerende ANWB-achtige organisaties die vechten om de hulpverlening na een auto-ongeluk. De slachtoffers doen er nauwelijks toe, er moet geld worden verdiend. Aasgieren dus.
De titel van de tweede short is Skin on Skin (Huid op Huid). Een Duitse film over een seksuele relatie tussen twee mannen in een varkensslachterij. De spaak lopende verhouding tussen een Duitse bewaker en een Bulgaarse migrant/slachter speelt zich af te midden van gruwelijke arbeidsomstandigheden die zij niet meer lijken te zien, in tegenstelling tot de kijker.
De laatste short is L’mina. Deze Marokkaanse film geeft een beeld van een opengewerkte ondergrondse kolenmijn. Met benauwde gangen op kruiphoogte, vol vuil en stof en instortingsgevaar. Toen de sluiting van de mijn werd aangekondigd, is daar toch door de hele gemeenschap actie tegen gevoerd. Beter iets dan niets.
Tevergeefs. En nu nog gaan sommigen dagelijks illegaal ondergronds om wat kolen te hakken en zo een karig maal te verdienen. Armoe!
Al met al bood ook dit twintigste Movies that Matter Festival weer héél veel om naar te kijken, om over na te denken, om bij te voelen, om onrechtvaardig te vinden en om de strijdlust op te wekken.
