Een voedingsbodem voor verzet
Werkers Amazon trotseren automatiseringsdwang
Alvin Gaine (1)
Amazon voorziet de bezorgingsstations in de Verenigde Staten steeds meer van robots. Dat gaat ten koste van het aantal werkers en degenen die overblijven, moeten sneller handelen om het opgelegde tempo bij te houden. Bij het bezorgingsstation waar ik werk, zijn we in verzet gekomen.
De distributiecentra, waar de bestellingen worden ingepakt, zijn langzamerhand al geautomatiseerd. Maar tot nu was het op de bezorgingsstations - waar de bezorgers de pakketten afhalen en naar de klant brengen - voornamelijk handwerk. Nu herziet of verwijdert Amazon hele systemen, zogenaamd vanwege de veiligheid en als het beste voor de werkers. Maar de automatisering betekent dat werkers worden ontslagen, naar nieuwe functies moeten of gedwongen worden overgeplaatst.
Bezorgingsstation DBK4
Ik werk bij bezorgingsstation DBK4 in Maspeth, een buurt van de wijk Queens in New York. Het station biedt een blik in de toekomst. Precies in het midden van de grootste wijk in New York verwerkt DBK4 60.000 tot 100.000 pakketten per dag. Er werken 200 tot 500 mensen in het magazijn en in de piekuren zijn er wel duizend bezorgers. Amazon heeft recentelijk 80 percent van de lopende banden in het station vervangen door een nieuw type dat ze ADTA (Auto Divert to Aisle - automatisch omleiden naar het gangpad) noemen.
Voor de automatisering bestond het werk uit twee delen: de band bracht de pakketten uit het magazijn en de plukkers stonden langs de band, pakten pakketten en deponeerden ze in rekken langs gangpaden afhankelijk van de buurt. Een tweede werker, de stuwadoor, deed ze daarna in zakken per blok voor de bezorgers.
Overgeplaatst, niet veiliger en wel sneller
ADTA heeft dat allemaal veranderd. De plukkers zijn vervangen, de meeste zijn stuwadoor geworden. Een complex ontworpen systeem doet hun werk door de pakketten van de band te halen en op te slaan in het juiste gangpad. Aan de band zijn nog twee menselijk handelingen overgebleven: de pakketten klaarzetten op de band en die te groot en/of te zwaar zijn voor het automatische systeem afhandelen.
Amazon verkoopt de automatisering onder het motto meer veiligheid voor de werkers. Maar het is duidelijk dat de machines er niet zijn voor onze veiligheid maar voor de verhoging van de arbeidsproductiviteit. ADTA schuift de pakketten veel sneller door dan menselijk mogelijk en dat betekent dat de stuwadoors stapels pakketten voor hun kiezen krijgen.
Het resultaat is dat DBK4 meer pakketten verwerkt met minder mensen, terwijl de overgebleven werkers steeds sneller moeten handelen om stagnatie te voorkomen. Veiligheid is juist overboord gegooid als iedereen zich moet aanpassen aan het tempo dat ADTA oplegt. Werkers moeten onophoudelijk de onmenselijke stapel pakketten wegwerken, of riskeren dat hun gangpad vol raakt. Dat betekent een verhoogd risico van struikelen en vallen.
Onophoudelijk alarm
Terwijl de werkers aanpezen om de stapels te verwerken, luiden de machines een alarm dat door merg en been gaat. Ze stoppen pas met het alarm als de stapel weg is en dat lukt niet. Het alarm gaat maar door. Stilte is iets van het verleden. Net zoals een moment om adem te halen.
Zoals verouderde taken verdwijnen, verdwijnt ook de variatie in werk. Magazijnwerk is inspannend en elke taak belast andere spieren. Als de variatie in taken afneemt, zijn de werkers gedwongen de hele dag dezelfde bewegingen te maken. Het management bepaalt de taken en geeft altijd prioriteit aan de productie. Daarom krijgen de werkers met de beste cijfers steeds weer dezelfde taken. Blessures door RSI (Repetitive strain injury) zullen noodzakelijk het gevolg zijn.
Behalve de installatie van de nieuwe band is DBK4 ook een dezelfde dag faciliteit geworden. De pakketjes moeten binnen 24 uur bezorgd zijn. Mijn collega,s vertellen me dat ze zich steeds minder gewaardeerd en steeds meer overwerkt voelen.
Werkers weigeren opjaagsysteem
Maar er is een lichtpuntje. Naarmate Amazon meer druk uitoefent, zijn er meer mogelijkheden voor organizing op de werkvloer. Mensen zijn begonnen met terug te vechten. Veel werkers werken langzamer dan de machines vereisen, waardoor die midden in het werk moeten stoppen. De locatie loopt dan achter en kan pas de volgende dag bezorgen. Deze individuele handelingen uit opstandigheid zijn routine geworden in DBK4. Werkers zijn boos geworden vanwege de incompetentie van het management om hun problemen aan te pakken. Dat voedt dagelijks hun sentimenten tegen het bedrijf. Ik zie het elke dag. De Stem van de collega, een wit bord dat Amazon werkers aanmoedigt hun mening te ventileren, is iedere dag vol met klachten over het nieuwe systeem en met dreigementen de werkplek te verlaten.
Bijna iedereen draagt hoofdtelefoons om de voortdurende alarmsignalen af te schermen en frustreren daarmee de managers, omdat noch de machine noch de werker hun opdrachten volgt. Deze nieuwe omstandigheden hebben een voedingsbodem tot gezamenlijk verzet geschapen dat het pantser van Amazon aankan door de machines uit het netwerk te duwen.
(1) Alvin Gaine werkt in het magazijn van Amazon bezorgingsstation DBK4 in Queens, New York. Op 26 juni 2025 verschenen bij Labor Notes onder de titel Amazon Workers Defy Dictates of Automation. Vertaling: Jan Taat.
