Netanyahu koestert boosaardige illusies
Overwinning? Misschien. Absolute overwinning? Nee
Yacov Ben Efrat (1)
Bij de recente opening van de wintersessie van de Knesset [parlement Israël], schetste premier Benjamin Netanyahu zijn politieke overtuigingen in een toespraak over zijn programma. Gericht tot zijn critici in de Knesset en de media die beweren dat hij een strategie noch een plan heeft voor de tijd na de huidige oorlog.
Het was een jaar na het begin van de oorlog en slechts enkele dagen nadat Israël belangrijke, militaire installaties in Iran had getroffen. Het was een maand, nadat Hassan Nasrallah [Hezbollah] vanuit de lucht werd gebombardeerd en tien dagen na de moord op Yahya Sinwar [Hamas]. Netanyahu achtte zich in staat om de prestaties van de oorlog en zijn politieke visie samen te vatten. Hij legde de aanwezigen de betekenis uit van wat hij de "absolute overwinning" noemt.
Volgens Netanyahu is de absolute overwinning een gestructureerd en consistent werkplan dat de eliminatie van de leiders van zowel Hamas als Hezbollah inhoudt, samen met een ernstige slag aan het Iraanse regime. Hij beschrijft dit als onderdeel van een strategisch keerpunt, uitgevoerd door omvangrijke aanvallen op Iran en de bondgenoten die de Islamitische Republiek zouden moeten verdedigen. Deze strategische verschuiving moet echter uiteindelijk leiden tot een politiek resultaat dat de vrede en veiligheid van Israël voor toekomstige generaties verzekert en er voor zorgt dat de overwinning op de 'Iraanse as' inderdaad absoluut is.
.jpg){kind=link}
Palestijnse kwestie
Hij legde zijn visie over 'the day after' als volgt uit: Leden van de Knesset, de 'dag erna' zal Hamas Gaza niet langer controleren en zal Hezbollah niet langer aan onze noordgrens geïnstalleerd zijn. We werken momenteel aan plannen om deze twee fronten te stabiliseren. Maar de 'day after' omvat ook nog een ander beslissend aspect: ik wil het proces voortzetten dat ik een paar jaar geleden heb geleid met de ondertekening van de historische Abraham-akkoorden - om vrede te bereiken met nog meer Arabische landen. In deze akkoorden met Arabische staten [2020] hebben we vredesakkoorden gesloten en laat ik benadrukken: vrede voor vrede, vrede geboren uit kracht - met belangrijke landen in het Midden-Oosten. Deze landen zien, samen met andere, duidelijk de klappen die we uitdelen aan degenen die ons aanvallen - 'de Iraanse as van het kwaad'. Ze zijn onder de indruk van onze vastberadenheid en durf. Zij streven, net als wij, naar een stabiel, veilig en welvarend Midden-Oosten.
Netanyahu's visie op een naoorlogse vrede is een verder bewijs dat de gruwelijke tragedie van 7 oktober niets veranderde aan de gebrekkige visie die hij toonde, zo ook van de instituties van 'politiek en veiligheid' en bijna de hele samenleving. Namelijk, de fundamentele verwijdering van de Palestijnse kwestie uit het publieke bewustzijn.
Beheren niet oplossen
De mislukking die zich op 7 oktober manifesteerde, was niet slechts een onjuiste inschatting van de bedoelingen van Hamas of de overtuiging dat Hamas kon worden afgeschrikt. Deze misvatting kwam voort uit de veronderstelling dat het Israëlisch-Palestijnse conflict onoplosbaar is, hetgeen leidt tot de conclusie dat het eenvoudigweg 'beheerd' moet worden.
De beslissing om het conflict te 'besturen' in plaats van op te lossen, heeft geleid tot een beleid van het voeden van het monster (Hamas). De Palestijnse kwestie is in wezen geen veiligheidsprobleem, maar een politieke kwestie. De 'absolute overwinning' baseren op de uitschakeling van het leiderschap van Hamas is dus niets meer dan een illusie. Hoewel het leiderschap van Hamas inderdaad is geëlimineerd, zijn er naast tienduizenden doden twee miljoen mensen achtergelaten, dakloos, zonder middelen van bestaan, geen onderwijs, geen gezondheidszorg.
Vijf miljoen Palestijnen, van wie twee miljoen in Gaza en drie miljoen op de Westelijke Jordaanoever, vertegenwoordigen een probleem dat in zijn geheel een Israëlisch probleem is. Dat is zo geweest en dat zal ook zo blijven. Palestijnse burgers zijn volledig overgeleverd aan de genade van de staat Israël, de soevereine macht in het gebied. De "absolute overwinning" heeft Gaza feitelijk teruggegeven aan de exclusieve controle door Israël. Er is geen Arabische of andere staat die Israël kan of wil vervangen in de ongekende wederopbouw die nodig is na deze rampzalige oorlog.
Arabische kwestie
Ironisch genoeg fungeerden de Abraham-akkoorden als katalysator voor de aanval van 7 oktober. Aan de ene kant creëerden ze de illusie dat vrede met de Arabische landen zou worden bereikt op basis van 'vrede voor vrede'. Aan de andere kant vormden ze de weg vrij voor Iran om de Palestijnse zaak over te nemen, nadat de Arabische staten deze hadden opgegeven ten gunste van een strategische alliantie met Israël.
In zijn beleidstoespraak in de Knesset herhaalde Netanyahu het zelfde onjuiste standpunt dat zijn visie in een illusie verandert. Het is waar dat deze oorlog een 'strategisch keerpunt' creëert. Hamas-brigades zijn bijna vernietigd, Hezbollah verliest zijn positie in Libanon en Israël heeft zijn militaire superioriteit over Iran aangetoond. Deze Israëlische overwinningen zullen echter de bittere en vernederende mislukking van 7 oktober niet uitwissen.
Netanyahu weigert de verantwoordelijkheid voor de mislukking op zich te nemen, verzet zich tegen een onafhankelijke onderzoekscommissie en vecht voor zijn politieke overleving. Daarentegen begrijpen de Arabische staten - potentiële partners voor toekomstige vredesovereenkomsten - dat de positie van Iran publieke steun ondervindt in de hele Arabische wereld. Tegelijkertijd is er sprake van verontrusting bij regimes in Jordanië, Marokko - en in het algemeen internationaal - om de Palestijnse kwestie aan te pakken.
Het is geen toeval dat Saoedi-Arabië het initiatief nam tot de oprichting van de "Internationale Alliantie voor de invoering van de tweestatenoplossing". De Palestijnse kwestie is in wezen een Arabische kwestie, geen Iraanse. De aanhang die Iran kreeg door de Palestijnse zaak te steunen, maakte de Arabische wereld kwetsbaar voor kritiek van de Arabische massa die op straat demonstreerde voor Hamas en tegen Israël.
.jpg){kind=link}
Verlangen naar vrijheid
Hoe hebben we een punt bereikt waarop de Israëlische premier een toespraak houdt in de Knesset over vrede, zonder de Palestijnen ook maar één keer te noemen? En aan de andere kant: hoe is het mogelijk dat de oppositie haar kritiek op de mislukking van 7 oktober en het tragische lot van de nog 101 gijzelaars, beperkt zonder de mensen uit hun illusie te schudden? Het strategische probleem van Israël is niet Iran, dat 1.800 kilometer verderop ligt, maar de Palestijnen die slechts een paar kilometer van ons vandaan wonen.
Israël zal geen legitimiteit verwerven door zijn militaire en technologische superioriteit, maar door een verandering in zijn benadering van het Palestijnse volk. De hele wereld, inclusief de Arabische, kan niet langer de ogen sluiten voor de bezetting en het apartheidsregime dat aan de Westelijke Jordaanoever en Gaza wordt opgelegd. De strijd om het bestaan van Israël kan niet ten koste gaan van het bestaan van het Palestijnse volk. Het feit dat het Israëlische establishment van 'politiek en veiligheid', van rechts tot links, deze fundamentele waarheid negeert, legt de basis voor de volgende ramp. Het is mogelijk om heel Gaza te vernietigen en Hamas-leiders te elimineren, maar het is onmogelijk om het natuurlijke verlangen van vijf miljoen Palestijnen naar een leven van waardigheid, gelijkheid en vrijheid te doven.
Gelijkheid
Deze politieke blindheid vormt een reëel gevaar voor het voortbestaan van de Israëlische samenleving. Het schept niet alleen de voorwaarden voor voortdurend bloedvergieten, maar dient ook als vruchtbare voedingsbodem voor de groei van fascistische elementen die erop gericht zijn Israël in een Messiaanse theocratie te veranderen. De wortels van de gerechtelijke staatsgreep zijn diep verweven met de bezetting, aangezien de fascistische ideologie mensen indeelt op basis van hun etnische en religieuze achtergrond. In de ogen van Israëlisch rechts worden Palestijnen niet als gelijkwaardige mensen beschouwd en daarom wordt iedereen die liberale ideeën en waarden van gelijkheid en democratie steunt, ook bestempeld als een verrader en een vijand van het volk. Netanyahu's visie van 'absolute overwinning' is in de eerste plaats een valse profetie die los staat van de werkelijkheid. In die zin is Netanyahu niet veranderd; hij is de hele tijd consistent geweest op zijn pad.
Het meest verontrustende aspect is dat er vandaag geen enkele partij of leider is die een politiek alternatief kan presenteren. Het lijkt erop dat we de les van 7 oktober niet hebben geleerd. We hebben niet begrepen dat vrede thuis begint en dat we om vrede te bereiken, onze rechten en economische middelen moeten delen om gelijkheid tussen Israëli's en Palestijnen mogelijk te maken. Zonder deze fundamentele voorwaarden zal de Israëlische samenleving geen toekomst hebben.
Algemeen secretaris Da'am Workers Party in Israël. Zie hier. Oorspronkelijke titel: Victory? Perhaps. Absolute victory? No - 4 november 2024, Contact: . Vertaling/bewerking: Hans Boot.
