Israël, Hamas, Hezbollah, Iran
De grote kans
Yacov Ben Efrat (1)
Vandaag (donderdag 26 september) keerde ik terug naar Haifa. De sirene op maandagavond deed mij en mijn partner schrikken en we vluchtten met onze dochter naar Tel Aviv, naar een veilig onderkomen. Gisteren, woensdag, volgden de sirenes ons helemaal naar Tel Aviv. Om 06.30 uur was onze behendige en goed geoefende kleinzoon van tien als eerste bij de deur en rende de trap af, rechtstreeks naar de parkeerplaats aan de overkant van de straat die als schuilplaats dient. In ons huis in Haifa is geen bescherming, geen veilige ruimte, zelfs geen veilige binnenmuur. Door het raam op het noorden waren we al getuige van raketten die op de Baai van Haifa vielen. Vanochtend, met het eerste nieuws over een mogelijk staakt-het-vuren, zijn we terug naar huis gegaan.
Even leek het erop dat Haifa weer 'gewoon' was, ook al bleef de noodtoestand van kracht. Er is een reden waarom die blijft bestaan. Terwijl Netanyahu in het vliegtuig zat om op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York te spreken, werd vanuit zijn kantoor een verklaring afgegeven: Het nieuws over een staakt-het-vuren is onjuist. Het is een Amerikaans-Frans voorstel waar de premier niet eens op heeft gereageerd.
Wauw, vroeg ik me af: zijn we te vroeg teruggekomen? Speelt Bibi Netanyahu een spelletje met ons? Wil hij de oorlog werkelijk voortzetten?
Daam Workers Party.
Libanon afgeleide kwestie
Toen ik de tekst van dat Amerikaans-Franse voorstel bekeek, was het vanaf de eerste regel duidelijk dat dit nergens toe leidt, ongeacht de bedoelingen van Bibi. Het voorstel stelt in wezen dat de situatie tussen Libanon en Israël sinds oktober 2023 ondraaglijk is en een onaanvaardbaar risico met zich meebrengt voor een bredere regionale escalatie. Het is tijd om een diplomatieke regeling te treffen aan de grens tussen Israël en Libanon.
In deze verklaring is 'Hezbollah' opvallend afwezig; er wordt niet vermeld wat de vuurgevechten heeft veroorzaakt en, belangrijker nog, er wordt niet specifiek aangegeven wie 'de andere partij' is. Dat wil zeggen met wie een regeling moet worden getroffen. Het is de moeite waard ons te herinneren dat de vuurgevechten begonnen op 8 oktober als gevolg van een proactieve actie van een terroristische organisatie. Deze zwoer dat zij het vuren niet zou staken, totdat Israël instemde met een staakt-het-vuren in Gaza en beweerde dat dit ten behoeve van de bevolking in de gehele Gazastrook was.
Dit is het moment om ons af te vragen waarom de Verenigde Staten en Frankrijk een heel jaar hebben gewacht met een gezamenlijke verklaring voor een diplomatieke regeling aan de grens tussen Israël en Libanon? Het antwoord is eenvoudig. Volgens de Amerikaanse doctrine zijn de vuurgevechten tussen Israël en Hezbollah die al een jaar aan de gang zijn, slechts achtergrondgeluiden voor de echte kwestie, namelijk de oorlog in Gaza.
Volgens zowel Amerikanen als veel Israëli's is de manier om het 'Libanese hoofdstuk' af te sluiten: het bereiken van een staakt-het-vuren in Gaza en de ontheemde inwoners van Israël naar huis terug te brengen. In feite hebben de VS de vuurgevechten aan de Libanese grens gebruikt als hefboom voor de regering van Netanyahu om het staakt-het-vuren in Gaza te aanvaarden. Dit bood een belangrijke kans om drie doelen te bereiken: bereiken van rust aan de grens met Libanon - veiligstellen van de vrijlating van gijzelaars - en daarbij verwijderen van de rechtse regering van Netanyahu.
Hamas/Hezbollah
Een korte herinnering: de twee partners voor het bereiken van een staakt-het-vuren, Hamas en Hezbollah, worden in de VS geclassificeerd als terroristische organisaties. Hun leiders zijn aangeklaagd wegens ernstige misdaden tegen de menselijkheid. Beide pleiten voor een radicale religieuze ideologie. Ze hebben gezworen de 'zionistische entiteit' te elimineren. En voor degenen die het misschien zijn vergeten: Hezbollah is ook betrokken geweest bij de slachting van honderdduizenden Syrische burgers, waarbij ze de slager van Damascus, Bashar al-Assad, te hulp kwam. Deze twee organisaties hebben de controle overgenomen via een soort militaire staatsgreep in zowel Libanon als de Palestijnse Autoriteit.
Theoretisch vertegenwoordigt Najib Mikati, de Libanese premier, Libanon en Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit de Palestijnse kant. In de praktijk vertegenwoordigen ze niemand. Hamas erkent de legitimiteit van de Palestijnse Autoriteit niet en Mikati vertegenwoordigt een staat die uiteengevallen is en niet meer functioneert vanwege de totale militaire controle van Hezbollah over Libanon.
Hierdoor is een patstelling ontstaan die niet langs diplomatieke weg kan worden opgelost. Ondanks de massale wreedheden op 7 oktober zal Yahya Sinwar (leider Hamas in Gazastrook) zijn ambities niet opgeven. Ambities om zowel de controle over Gaza voort te zetten als een volledige terugtrekking van Israël af te dwingen. In ieder geval zolang Hassan Nasrallah, politiek leider Hezbolla [27 september vermoord], Israël een uitputtingsoorlog oplegt en 80.000 ontheemde Israëliërs als gijzelaars vasthoudt. De enige manier om een diplomatieke oplossing in Libanon te bereiken is door Nasrallah (Hezbollah) te scheiden van Sinwar (Hamas). Dit is het doel van de operatie die Israël dinsdagmiddag startte met de explosies van piepers in de zakken van Hezbollah-agenten. Op dat moment ontstond er zowel internationaal als binnen Israël zelf een nieuwe fase.
Beschermheer Iran
Binnen de Israëlische samenleving bestaat er een diepe kloof over Gaza. Tussen de regering en degenen die pleiten voor een staakt-het-vuren tegen elke prijs in ruil voor de terugkeer van gijzelaars. Er is echter een algemene overeenstemming over de situatie langs de grens met Libanon: die moet ooit veranderen. De reden voor deze consensus is simpel: Israël heeft geen territoriale of andere aanspraken in Libanon. Het doel van de operatie is niet om Hezbollah te elimineren of Libanon schade toe te brengen, maar om een regeling te bereiken die de veiligheid van de inwoners van het noorden garandeert.
Velen beweren ook dat het loskoppelen van Nasrallah (Hezbollah) van Sinwar (Hamas) zal helpen een overeenkomst veilig te stellen over de terugkeer van gijzelaars. Een resultaat na een heel jaar van vruchteloze onderhandelingen. Of dat nu is, omdat Sinwar niet wil, Netanyahu niet wil, of geen van beiden wil, iedereen kan een antwoord kiezen op basis van zijn politieke voorkeuren en zich afvragen waarom er tot nu toe geen deal is geweest.
Hoe dan ook, het lot van het staakt-het-vuren tussen Israël en Libanon, en vervolgens Gaza, ligt niet in de handen van Sinwar of Nasrallah, maar in de handen van hun Iraanse beschermheer. Degene die de symfonie orkestreert, waartoe de Houthi's in Jemen en pro-Iraanse milities in Irak behoren, is Iran. Iran heeft een heel jaar genoten van het zien bloeden van Palestijnen, Libanezen en Israëliërs, terwijl het zich bezighield met diplomatie op hoog niveau met de VS om een overeenkomst te bereiken die de verpletterende sancties tegen de Iraanse economie zou opheffen.
Bloeddorstig Iran
Zo is er een situatie ontstaan, waarin de hele wereld toekijkt en de haren uit het hoofd trekt over de 'genocide in Gaza' en de 'opzettelijke hongersnood'. Israël is de nieuwe slechterik geworden. De leiders worden gezocht door het Internationaal Strafhof in Den Haag en de staat wordt voor het Internationaal Gerechtshof berecht wegens misdaden tegen de menselijkheid. Dit gebeurt terwijl het Iraanse regime koelbloedig elke dissident en elke vrouw vermoordt die zelfs maar een deel van haar haar onthult. Een flagrante schending van de mensenrechten en de burgerrechten gedurende 45 jaar. De echte vijand van Iran is niet de staat Israël, maar dat zijn de zonen en dochters van het Iraanse volk die keer op keer in opstand komen en daarvoor met hun leven boeten.
Maar nu is het feest voorbij. De Israëlische aanval in Libanon bedreigt Iraanse bezittingen daar. De ballistische raketten die Tel Aviv bedreigen, zijn niet bedoeld om Libanon te verdedigen, maar om het Iraanse regime te beschermen dat vreest voor een aanval op zijn nucleaire faciliteiten.
Zo zijn we weer terug bij af. Degene die op 7 oktober het signaal en de middelen gaf om Israël aan te vallen, te ontvoeren, af te slachten, te plunderen en te verkrachten - degene die zijn huurlingen in Libanon groen licht gaf om het monster in Gaza te helpen - is dezelfde die er nu aan werkt het vuur te stoppen. Niet uit zorg voor de Libanezen, niet uit zorg voor de Palestijnen, maar uit zorg voor het voortbestaan van zijn bloeddorstige regime.
De bloedige oorlog van Netanyahu
Net zoals ik niet weet wanneer de volgende sirene zal klinken, weet ik ook niet wanneer er een staakt-het-vuren zal zijn. Eén ding weet ik wel, en het grootste deel van het publiek in Israël weet het ook: dit alles had niet mogen gebeuren. De compromisloze oorlog tegen de fundamentalistische terreur kan het feit niet uitwissen dat Benjamin Netanyahu dit mogelijk heeft gemaakt, en hij is verantwoordelijk voor de nachtmerrie die zich om ons heen ontvouwt. De woorden die de diepbedroefde vader Elhanan Danino tegen Netanyahu sprak, toen die hem over de dood van zijn gegijzelde zoon kwam troosten, weergalmden in elk huis in Israël. Vijftien jaar lang bent u aan de macht geweest en u hebt niets gedaan; jullie hebben hen (Hamas) uitgerust met tunnels en dollars. Netanyahu opende, samen met het Israëlische establishment van 'veiligheid en politiek', de poorten voor Iran, waardoor dit land het fort zonder slag of stoot kon veroveren.
De regionale vrede met de ergste Golfregimes is veranderd in een 'honingval', waardoor de illusie ontstaat dat we de puzzel hebben opgelost. We zijn erin geslaagd vrede te sluiten met de Arabieren zonder de Palestijnen. Deze illusie werd op 7 oktober krachtig verbrijzeld. We hebben niet alleen geen vrede bereikt, maar we zijn ook de langste en bloedige oorlog sinds 1948 ingegaan. Als er een staakt-het-vuren komt, zal het niets waard zijn als we er niet in slagen de poort te sluiten tegen een extremistische islam. Dit komt niet alleen, omdat de onopgeloste Palestijnse kwestie het mogelijk maakt dat terreur vernietiging en ondergang kan zaaien. Maar ook omdat dit de juiste weg is om te volgen: een echte oplossing voor de Palestijnse kwestie, gebaseerd op gelijkheid, democratie en wederzijds respect.
(1) Algemeen secretaris Da'am Workers Party in Israël. Zie hier. Oorspronkelijke titel: The Big Opportunity, 30 september 2024, Contact: . Vertaling/bewerking: Hans Boot.
