welkom
extra
Solidariteit

Negen mensen vermoord in het Duitse Hanau

Racistische moorden zijn geen normaliteit

Ab de Wildt

Hanau (in Duitse deelstaat Hessen). Op 19 februari 2020 worden negen mensen vermoord. Ferhat, Fatih, Gökhan, Kaloyan, Mercedes, Vili, Nesar, Hamza und Sedat. Motief: racisme. Daarover is iedereen het eens. Een racistisch gemotiveerde aanslag van Rechts.

Zes maanden lang worden er nog bloemen, kaarsen en foto's van de vermoorden neergezet bij een monument ter ere van de gebroeders Grimm in Hanau. Het is een verzamelpunt geworden voor familie en inwoners van Hanau als herinnering aan deze racistische moord. Daar moet maar eens een einde aankomen, vindt de CDU politicus Heiko Kasseckert.

Geen terug naar 'normaal'

In een artikel in de lokale krant schrijft hij dat de stad terug naar 'de normaal' moet. Traumaverwerking betekent ook loslaten. En het monument is toch ter ere van de gebroeders Grimm, en alleen voor hen. Per slot van rekening heeft dat monument niet voor niets alle luchtaanvallen van de Tweede Wereldoorlog doorstaan.
Alsof een schandvlek verdwijnt, uitgewist wordt door er niet meer aan te denken. Want het herinnert aan iets onaangenaams. Maar diegene die dit wenst, moet zich de volgende vraag stellen: wat heb ik als politicus eraan bijgedragen dat deze moord plaats kon vinden? Welke fouten heb ik gemaakt?

Als reactie heeft het Initiative 19. Februar Hanau dat bestaat uit familie, getroffenen en mensen die solidair zijn, nadrukkelijk gesteld dat er geen terug naar normaal kan zijn. Want dat is juist de realiteit, waarin deze moorden konden plaatsvinden. De samenleving moet veranderen. Er is in de voorgaande jaren al te vaak niet geluisterd naar aanklachten over racisme, antisemitisme en rechts geweld. Te vaak is er door de overheid gezegd: het is maar een eenling - nee racisme is niet aangetoond – van Rechts geweld is geen sprake. Alle smoesjes zijn al gebruikt om maar niet in actie te hoeven komen.

Foto muur met namen #Say their names

In opstand

Wie kan zich nog herinneren dat Rutte en ook de VVD vóór een motie stemden, waarin ontkenning van de Holocaust uit het strafrecht moest. Want iedereen moest toch alles kunnen zeggen wat hij of zij wilde. Vrijheid van meningsuiting was heilig.
We weten waar dat toe heeft geleid in het verleden en we zien het nu overal om ons heen. Met Trump, Poetin, Bolsonaro, Erdogan op kop, gevolgd door  Wilders en Baudet in Nederland. Overal op de wereld worden mensen opgehitst tegen 'de ander'. Ik kan me de frustratie van mensen goed voorstellen als de klachten jarenlang ontkend, gebagatelliseerd, vergoelijkt worden en in de doofpot gestopt zijn. Uitgummen en vergeten, is de tactiek.
Welke politicus staat op en roept 'dit kan niet meer' en mobiliseert daarvoor. Want veel is beloofd en toegezegd, maar weinig is nagekomen. Wollige woorden in een eindeloze brei zijn de nieuwe tactiek om maar niets te hoeven doen.

Geen woorden maar daden. Waarop wordt eigenlijk gewacht als het nu te vroeg is om in actie te komen? Op een nieuwe Rechtse terreurdaad? Schandalen genoeg om in opstand te komen, denk ik. Laten we hopen dat de roep om verzet lang duurt.
Terug naar de normaliteit is respectloos ten opzichte van de slachtoffers en alle betrokkenen. Zo'n oproep gaat voorbij aan de realiteit. Naar een realiteit, waarin mensen in angst moeten leven voor rechtse terreur? Naar wiens normaal moeten we terug? Naar die van de bagatelliserende politici? Er kan geen normaliteit na terreur bestaan. Er is alleen een voor en er na.

S symbool