Inleiding thema de krappe arbeidsmarkt

De krappe arbeidsmarkt, overspannen of oververhit, er gaat geen dag voorbij of we horen er van. Deze typeringen klinken alarmerend. Ideologisch bepaald als ze zijn, gaan ze niet uit van de positie van werknemers en werkneemsters. Want dan zou gesproken worden van een ruime arbeidsmarkt, ontspannen of zonnig, die zowel individuele als gezamenlijke werknemers kansrijke eisen biedt. Geloven we echter het dagelijkse nieuws, dan lijkt het of een nationale ramp in aankomst is. "Brussel waarschuwt Nederland: Oververhitting economie dreigt" - NRC Handelsblad, 15 november 2000. "Groothandel voorziet lagere winsten door hogere lonen", de Volkskrant, 17 oktober 2000. "Ouderen moeten langer doorwerken", NRC Handelsblad, 11 maart 2000. "Concurrentiepositie van bedrijven is verslechterd" - de Volkskrant, 19 mei 1999. Wat die eisen betreft, zien we een gespleten beeld. Er zijn individuele werknemers die de buit binnenhalen: 'bij een auto een goedbetaalde baan cadeau'. Daarentegen blijft de vakbeweging heel gematigd. FNV Bouw en AbvaKabo dreigden daarmee te willen breken, maar uiteindelijk is de gezamenlijke looneis van de bonden uitgekomen op maximaal 4,5 procent. Waarschijnlijk net genoeg om de inflatie voor te blijven. Bovendien blijken de verhoudingen op de arbeidsmarkt voor groepen werknemers (migranten, vrouwen, ouderen, vroegtijdige schoolverlaters) helemaal niet zo zonnig te zijn en dreigt de jacht op arbeidskracht gepaard te gaan met nieuwe verslechteringen voor de wao'ers. Dit thema begint met een artikel van de redactie, waarin de krapte op de arbeidsmarkt van kanttekeningen voorzien wordt. Vervolgens maakt Lydia Meijerink duidelijk dat voor migranten de 'tweede gouden eeuw' niet bestaat. Tot slot krijgt Menno Sijtsma het woord om uit te leggen waarom hij niets te maken wenst te hebben met welke arbeidsmarkt dan ook en zich verzet tegen de sollicitatieplicht.

Redactie