Stekeltjes

Alleen op woensdag

"Een zonderlinge waanzin heeft de arbeidersklasse bevangen van de landen, waarin de kapitalistische beschaving overheerst. Deze waanzin is de liefde voor de arbeid, de woedende hartstocht om te werken... In plaats van tegen deze geestelijke afwijking in te gaan hebben de economen de arbeid als allerheiligst verklaard."

Dit schreef, nu meer dan honderd jaar geleden, Paul Lafarque. Zijn boekje "Het recht op luiheid" is bijna vergeten, maar is wel beroemd of in zekere kringen ook berucht geworden. Want de schoonzoon van de grote Marx, een beslist en overtuigd belijdend - en lijdend door gevangenisstraffen - socialist, ging daarmee in tegen de leus van het door zijn schoonvader en diens vriend Engels geschreven "Communistisch Manifest", dat onder andere recht op geregelde arbeid verlangde.
Lafarque bepleitte rond de jaren tachtig van de vorige eeuw namelijk al een arbeidsdag die niet langer zou duren dan ... drie uur!
Een vooruitziende blik.

Weer eens lezend in het rustgevende boekje schoot me een verhaal te binnen dat een friese bouwvakker me ooit vertelde. Het kader van de bouwbond van het toenmalige NVV was uitgenodigd voor een lezing van een pas beginnende medewerker binnen de bond. Hij heette Wim Kok en was net afgestudeerd aan Nijenrode.

"We zaren met zo'n honderd man in de zaal en de onbekende. jonge bondsman Wim Kok hield een eckonomies referaat, waarvan we eigelijk geen barst snapten. Op een gegeven moment houdt hij ons voor dat de aanstormende mechanisatie er ook in de bouw voor zou zorgen dat we in de toekomst geen zwaar werk meer hoefden te doen. We gingen rechtop zitten. 'Luisteren man da's interessant.'
Kok merkte uiteraard onze hernieuwde belangstelling en ging erop door. Ik weet nog dat hij zelf ook enthousiaster werd. Hij legde ons uit dat we in de jaren negentig beslist veel minder uren zouden maken. We gingen nog rechter zitten.
De jonge Kok eindigde met stemverheffing. 'En in 1995 zal er in de bouw nog maar EEN dag in de week gewerkt worden. Voor het volle loon. Jawel. En dat zal dan de woensdag zijn!', riep hij vanaf het podium.
We waren eventjes verstomd. Tot er achterin de zaal een amsterdamse metselaar opstaat die schallend reageert met 'Maar toch niet elke woensdag, hè?'."

Kok is toch nog goed terecht gekomen.

Stekeltje