Redaktioneel

Foutje, bedankt!

Na veel politieke kommotie is vanaf 1 januari 1992 dan toch de volgende stap van het 'Plan Simons' in werking getreden. Na de invoering van de nominale premie voor het ziekenfonds in 1989 en het Geneesmiddelen Vergoedings Systeem in juli 1991 is nu elke inwoner van Nederland verplicht verzekerd voor medicijnkosten. De kosten worden gedekt door de volksverzekering, de AWBZ. De benodigde premies worden geïnd door de verzekeraars door middel van een nominale premie en een procentuele verhoging van de AWBZ-premie. De nominale premie bedraagt f 16,50 per verzekerde per maand en voor iedere meeverzekerd kind ouder dan 15 jaar f 8,25. De AWBZ-premie, in te houden op het loon, wordt verhoogd van 5,8 procent naar 7,3 procent. Voor een gemiddeld gezin een achteruitgang van het besteedbaar inkomen van al gauw f 180,- per maand.

De heer Simons liet zich echter voorrekenen dat de premies voor de ziektekostenverzekering met 15 procent verlaagd konden worden. De ziektekostenverzekeraars hoeven de medicijnkosten immers niet meer te vergoeden. Geen vuiltje aan de lucht zou je denken, maar de ontgoocheling volgt al snel: de verzekeraars weigeren hun premies te verlagen. Niet omdat zij de berekende kostenverlaging betwisten. Nee, omdat zij stellen dat hier tegenover een kostenstijging staat van tenminste net zoveel in verband met een toename aan ziekenhuiskosten. Zelfs sluiten zij een premieverhoging niet uit. In één klap wordt de basis onder het 'Plan Simons' weggeslagen. Simons met zijn handen in het haar. En wij zitten met een inkomensdaling. Verschillende loonadministrateurs hebben al berekend dat een looneis van 6 procent noodzakelijk is om de gemiddelde achteruitgang te kompenseren. Foutje, meneer Simons?

Waar was het met het 'Plan Simons' ook alweer allemaal om te doen?
De plannen van de staatssekretaris zijn eigenlijk het gevolg van de nog wellicht bekend klinkende 'kommissie Dekker'. Deze beoogde een basisverzekering met een zeer beperkt dekkingsgebied, dat individueel aanvullend diende te worden verzekerd. Deze plannen zijn mede door toedoen van de FNV van tafel geveegd. De vakbeweging was van mening dat door de plannen van de kommissie het solidariteitsprincipe werd losgelaten en de verworvenheden van de verzorgingsstaat in gevaar kwamen. Simons doet het nog eens dunnetjes over. Het verzekerde pakket wordt minder beperkt dan bij Dekker, de premies worden gedeeltelijk inkomensafhankelijk gemaakt. Om daarmee het geheel een sociaal tintje te geven. Reden genoeg voor de FNV om vanaf de zijlijn toe te kijken hoe Simons het politieke gevecht leverde met de CDA-fraktie in de Eerste Kamer. De parlementaire besluitvorming valt uit in Simons' voordeel. De PvdA is gered, de FNV haalt opgelucht adem. Foutje, FNV?

Zoals in alle andere sektoren waar winst, investeringsdwang en konkurrentiestrijd onverminderd aanwezig zijn, is de gezondheidszorg volledig geïnfekteerd door de kapitalistiese wetten. Het is naïef te veronderstellen dat de verzekeraars binnen dit systeem hun winsten zullen inleveren. Het zou een overschatting van de parlementaire macht inhouden. Foutje, van wie? De beste gezondheidszorg is toch gratis voor iedereen?

Vol spanning wachten we op de reaktie van de FNV op deze ontwikkelingen. Echter, op het moment dat Stekelenburg in de media optreedt en het woord "Reaal-verzekeringen" in de mond neemt, blijkt het over iets anders te gaan. De FNV gaat zich begeven op het pad van de verzekeringen. Leden kunnen zich goedkoper gaan verzekeren via hun lidmaatschap. Maar niets over het 'Plan Simons'. Het beeld van de reklame voor Reaal-verzekeringen komt voor ogen. Rijk de Gooyer probeert zijn schade door het 'Plan Simons' te klaimen. Stekelenburg:
"Sorry, meneer De Gooyer." Waarop Rijk lachend antwoordt: "Foutje, meneer Stekelenburg? Bedankt!"

Redaktie