Redaktioneel

Gif zit niet alleen in de grond

Hoewel in dit nummer een vrij uitvoerig verslag van de lezerskonferentie "MAC-waarde, niet genoeg" is opgenomen, lijkt ons een korte terugblik op zijn plaats. We hoorden net Brinkman voor de radio zeggen dat een mens nooit tevreden mag zijn - wat wil deze aanstellerige, snelle gladprater dan nog meer? - en ook deze keer zullen we zijn mening terzijde leggen. We zijn over die konferentie van 24/25 mei 1991 best tevreden.

Laten we beginnen bij de opkomst. Er is natuurlijk altijd een stille hoop dat de gehuurde ruimte veel te klein blijkt te zijn. Maar ja, zulke grote zalen nemen we ook weer niet. Op do vrijdagavond waren er meer dan 55 mensen en zaterdag zo'n 35.

Toch, als je die getallen ziet, begint weer even die duivel van Brinkman op te spelen. Verdient zo'n indringend onderwerp als Gif en Arbeid, dat iedereen nu en later aangaat, niet een veel grotere belangstelling? Het gaat tenslotte om een direkte bedreiging van de gezondheid en bij een deel van de konferentiegangers was dat reeds een konkrete aantasting.

Het kan zijn dat het besef van deze gezondheidsschade nog lang niet zo ver is al wij hopen. Dat het schort aan informatie en dat er toch nog zo iets is als 'het valt wel mee' of 'wij werken niet met chemiese stoffen'. De struisvogel is niet voor niets een graag gewilde gast.

Het kan ook zijn dat mensen in hun vrije weekend toch liever met vrolijker zaken bezig zijn. Daar hebben we alle begrip voor. Zo leuk is vakbondswerk vaak niet, wel tijd- en energievretend.

Aan de andere kant: we willen toch een strijdbare vakbeweging?

Hoe dan ook, de konferentie verliep prima. De bijdragen van de inleiders werden gewaardeerd. Met name het praktijkverhaal van oud-havenwerker Chris Kuijpens maakte veel indruk en de diskussies werden deskundig en gekoncentreerd gevoerd. Wat waarschijnlijk het belangrijkste is, er is een werkgroep gevormd die met het aktieplan verder gaat. En er is, om het modieus te zeggen, plan van aanpak' opgesteld.

We gaan dus door en hopen daarbij op een voortzetting van de goede samenwerking met bijvoorbeeld de mensen van de Chemiewinkel Amsterdam. Voor alle duidelijkheid, de genoemde werkgroep is een open aangelegenheid. Wie eraan mee wil werken, kan met ons kontakt opnemen.

Misschien zullen we niet meer in elk nummer van Solidariteit een artikel opnemen over Gif en Arbeid. Wel gaan we ons uiterste best doen om de diskussie binnen de vakbeweging over ziekmakende arbeid te verbreden. De situatie is alarmerend genoeg. Gif blijkt niet alleen in de grond te zitten.

Temeer daar deze problematiek heel duidelijk maakt waar de prioriteiten in do zogenaamde gemengde marktekonomie liggen. Gezondheid is ondergeschikt aan winst en voor ieder die voor een inkomen moeten werken, duikt steeds weer het dilemma op dat een mijnwerker uit Kent ons een aantal jaren geleden schetste: "Met de strijd voor het behoud van de mijnen, knokken we ook voor het dichtslibben van onze longen."

Met dat dilemma is dan ook precies de diskussie aangegeven die tijdens de konferentie steeds terugkeerde. Regel je de gezondheidsrisikoos, vorbeter je de MAC-waarden, laat je de ekonomiese en techniese haalbaarheid een rol spelen, overleg je daarover met wetenschappers en ondernemers? Of gaat het maar om één zaak - de uitbanning van gif en worden gebruikte of vrijkomende stoffen pas toegestaan als gebleken is dat ze een maximale veiligheid bieden? Als dat laatste ons doel is, zullen we alarm moeten slaan en niet tevreden zijn met de machtspositie van Brinkman en al die anderen die ons leven bepalen.

Redaktie (juni 1991)