nr. 32
Feb 1989

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Redaktioneel

Bizarre tegenstelling

En winteren wil het maar niet. Zo is het koud en zo is het weer warm. Dat heeft te maken met het broeikast-effekt. De akties in het wegvervoer zijn hartverwarmend en de schermutselingen bij Hoogovens en de bouw wijzen op een hete winter. Ook in andere sektoren broeit het. Werkgelegenheid, arbeidstijdverkorting en loonsverhoging zijn de ijzers die in het vuur worden gelegd. De stukadoors en de mensen van de natuursteen en het kleinmetaal kunnen zich wat warmen aan de binnengehaalde resultaten.
De bereidheid tot akties laait op, 8 oktober smeult nog steeds na en heeft de bondsbestuurders niet alleen tot nadenken gestemd.

Gelijkertijd sluiten het VNO en de FNV een 'herenakkoord' om koud van te worden. Koel, zonder een lid te raadplegen, gaat de FNV mee in het ijzig ideologies offensief van regering en ondernemers om aan de milieuproblemen een einde te maken. In het FNV Magazine van 14 januari 1989 krijgt Winsemius de gelegenheid de eeuwige winter aan te kondigen: "In principe kan kernenergie voor Nederland een begaanbare weg zijn." Logies dat hij de invoering van een brandstofbelasting snel verwacht. Barre tijden dus.

Al met al een bizarre tegenstelling. De hitte van de strijd tegen de ondernemers voor een goede CAO. De vorst van de samenwerking om de milieuvervuiling aan te pakken. Een 'waarlijk nationale aanpak' - de laatste voor Europa 1992 - want volgens VNO-voorzitter Van Lede is iedereen schuldig aan de vervuiling en heeft iedereen er last van, 'producent' en 'konsument'.

Dus wie zullen deze nationale aanpak financieren? De uitkeringsgerechtigden, wier inkomen op europees nivo is gebracht?


"Laten we de vakbeweging uitdrijven?"Ě Dat is de titel van het eerste boek dat Solidariteit uitgeeft. Aanleiding is de lezerskonferentie van 10 en 11 juni vorig jaar. De eerder aangekondigde brochure-opzet is echter aanzienlijk uitgebreid. Ongeveer 150 paginaas met een 18-tal artikelen over "Union busting en andere managementstrategieŽn" in Nederland, BelgiŽ, Groot-BrittanniŽ, Verenigde Staten en AziŽ, met een voorwoord van Greetje Lubbi. Prijs f 15,-, begin maart van de drukker.
Wij zijn zo vrij deze publikatie nadrukkelijk aan te bevelen bij onze lezers en lezeressen. Bestellen dus.

Jaren lang, beginnend bij de zogenaamde oliekrisis, zagen we diezelfde zorgelijke gelaatstrekken op de nationale televisie. We vielen van de ene ramp in de andere. Met het financieringstekort als koploper. Hierin moest en zou verandering komen. Anders zou Nederland het jaar 2000 niet halen. Die verandering kennen we inmiddels. 'Allemaal' de broekriem aansjorren, het pitje lager en de gordijnen dicht. Maar... het moet gezegd worden, er is wel wat bereikt. Nederland is er weer mooi bovenop, 1992 wordt zelfs gehaald. Alles loopt gesmeerd. Het financieringstekort slinkt, 'de' ekonomie groeit en over de winsten mag niet geklaagd worden. Jammer toch, dat we volgens de experts in het zuurste land van de wereld leven. Daar moet wat aan gedaan worden. Opnieuw allemaal samen, nu in een kring om de meiboom te beschermen. De milieubeweging, die al jaar en dag bezig is de werkelijke vervuilers aan te klagen, wordt overgenomen door Nijpels. En dat kost geld.

Nogmaals, wie gaan dat opbrengen? De mensen, die nog werk hebben? "Allen tesamen", herhaalt het VNO. "Ja, maar dan wel met een blijvende loonmatiging", zegt Lubbers. Je ziet hem denken "Zal het deze keer wel lukken?". Onze voorman Stekelenburg deelt verontwaardigd mee: "Zo moet je niet beginnen, dat is pas het eindpunt van de diskussie." En Lubbers glimlacht bij het vooruitzicht.

Er zijn mensen die zeggen "Wat heb je aan geld bij een verziekt milieu?". Onze buurman, die al jaren in de WAO loopt, denkt er weer anders over. "Wat heb je aan een schoon milieu en je maag blijft knorren?" Een dilemma is het. En dat blijft het, als we Shell, AKZO, DSM enzovoort niet aanpakken. Enfin, dat moge bekend zijn. De lopende en komende akties gaan om meer dan een goede CAO.

De redaktie (februari 1989)