nr. 31
Dec 1988

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Redaktioneel

Hooggeëerd publiek

Kerstboom met prikkeldraad slingers en Solidarnosc bal De vader en het kleine meisje zaten voor ons in tramlijn 7. Het meisje babbelde honderduit. De vader antwoordde verstrooid, gluurde aanhoudend naar de halte als de tram er langs schoof. Hij had bij het binnenkomen in zonnebril opgezet, ofschoon de zon niet scheen. Een zwartrijder dus. Opeens vroeg het kind: "Wat is een dompteur, pa?" De vader vertelde dat dat een man is, die wilde dieren kunstjes leert. "Kan je wilde beesten dan kunstjes leren?", vroeg zijn dochtertje verbaasd. Want ze was kennelijk naar Artis geweest en niet naar het cirkus. De vader knikte, z'n blik gericht op de komende halte. "Dat wil ik ook zien", zei het kleine meisje, maar de vader antwoordde: "Dat kan niet, want er is geen cirkus in de stad."

Maar 's avonds vonden we dat die vader op z'n minst onwaarheid had gesproken. Want de televisie toonde wel degelijk een cirkus. Eén voor één zagen we ze op het scherm verschijnen. De dompteurs, die goochelden met cijfers, percentages en werklozen. Het ene banenplan was nog niet besproken of het volgende kwam er al overheen. Er was sprake van een koortsachtige opwinding in alle gelederen. Van hier tot ginder, VVD, PvdA, CDA, VNO, NCW en KNOV en allen verkochten hun plannen als destijds Hassan z'n te kleine dadels: "De dadels van Hassan zijn drie keer groter dan ze zijn..."

Ook de vakbeweging begaf zich in de piste en ging onvervaard de leeuwenkooi in waar Lubbers het zweepje uitreikte...

Daarna kwam die man, die spreekt alsof hij twee kwartjes in z'n neusgaten heeft, meneer Van Lede. Die juichte het ook van harte toe dat iedereen zo z'n best deed om de "werkloosheid op te lossen". Maar hij zei er tenminste bij dat al die plannen niets waard zijn als de industrie niet geholpen wordt. Zo onder het mom van 'als de baas armlastig is, heeft de knecht geen eten'.

Toch houden ze vol: het kan nou eenmaal niet zo zijn dat werkloosheid opgelost wordt met werken. Op iedere werkloze zou dan ook een geldbedrag, een premie gezet moeten worden. Zo'n werkloze hoeft dat niet zelf mee te nemen. Het wordt aan de ondernemers overgemaakt. Via de bank of de giro door het ministerie van Sociale Zaken en 'Werkgelegenheid', dat het weer van Ruding krijgt en die het weer van de belastingen krijgt. En als ze daar tekort komen, komt het gewoon van Justitie die het weer binnenkrijgt van de bekeuringen die de politie maakt.

Hè, hè, behalve op maandag 14 november. Toen staakten ze. De politie. Op die dag werd er niet bekeurd. We hebben ze zelf gezien. De aktievoerende politiemensen. Voor het eerst in de geschiedenis. Ze waren er helemaal jolig van. Dat komt omdat ze niet gewend zijn zonder pet te lopen. Maar ze vielen wel even uit hun nieuwe act. Gingen ze toch weer studenten meppen. Maar allez, op de belgiese agenten na zijn onze politieagenten toch maar de slechtst betaalden van heel Europa.

En om dus achter die eisen van de politie te staan, hoef je toch waarlijk je begrip niet te rekken. Hoewel..., als ze voortaan bij arbeidskonflikten of studentenakties er ook maar met hun pet naar gooien.

Wat de oplossing van de werkloosheid betreft, vonden we de suggestie van de FNV ook interessant. In dat plan gaat het ook om langdurig werklozen. Werkgevers zouden met dat plan 'nieuwkomers' gedurende een paar weken in hun bedrijf kunnen laten werken. Ze kunnen dan bekijken wat ze aan de nieuwe knecht hebben. Later kan dan over een 'loonkostensubsidie' gesproken worden. Het komt erop neer dat de langdurig werkloze eventjes aan WERK mag ruiken en dat zijn of haar baas eventjes aan HEM of HAAR mag ruiken. Fungeren werklozen mooi als snuffelpaal. Voldoen ze wel, voldoen ze niet Wat ook schijnt te helpen om de werkloosheid te bestrijden, is de verlaging van het minimumloon. Hele pleidooien daarvoor. Allemaal op de buis. We besluiten toch maar de radio aan te zetten. Daar horen we gelukkig Brel ons favoriete liedje zingen. We neuriën mee: "Mijn vlakke land, mijn smallingerland." We hebben het weer gehad. Het cirkus van eigen bodem.

Hooggeëerd publiek...

De redaktie (december 1988)