welkom
edities
inhoud

Portret - een blik op het leven van Burcu Elibol

"Je stem laten horen"

"Van kinds af aan ben ik door mijn vader meegenomen naar de vereniging DIDF [Federatie van Democratische Verenigingen van Arbeiders uit Turkije]. DIDF is me met de paplepel ingegoten. Zo heb ik mijn betrokkenheid bij en met mensen ontwikkeld. Mijn ouders waren actief in de vereniging, we werden met de kinderwagen meegenomen naar demonstraties en activiteiten. Mijn moeder heeft zich teruggetrokken om, zoals ze dat zelf zegt, voor het gezin te kunnen zorgen. Nu wij 'groot' zijn, heeft ze weer een studie opgepakt en is ze maatschappelijk werkster."

DIDF

"Toen ik veertien was, ben ik naar een door DIDF georganiseerd internationaal jongerenkamp in Duitsland geweest. Mijn vader had me opgegeven, maar zelf wilde ik ook graag. Het eerste dat mij opviel, was dat alle jongeren heel betrokken waren. Vaak hadden we dezelfde ideeën, in ieder geval geen vooroordelen of racisme of egoïsme. Dit kamp is het keerpunt in mijn leven geworden. Mijn interesse voor wat er in de wereld gebeurt, werd gewekt en daarover ben ik meer gaan lezen. Daarna ben ik actief geworden in DIDF Jongeren. Wij streven ernaar met allochtone en autochtone jongeren samen activiteiten te organiseren die een brug kunnen slaan tussen mensen. Het is voor de samenleving niet goed dat mensen elkaar in hokjes plaatsen. Daardoor komt het dat velen tegenwoordig voor zichzelf leven. Natuurlijk is het belangrijk dat je je een beetje weet te settelen, maar dan wel door rekening te houden met anderen.

Nu ik een paar jaar in de sociale dienstverlening werk, wil ik wat meer dan een relatie van 'één op één' met cliënten. Met het diploma van mijn huidige studie hoop ik verder te komen en breder werk te kunnen doen. Ik zou wel vakbondsbestuurder willen worden en ook daarvoor heb je minimaal een diploma HBO nodig. Mijn ervaringen bij DIDF komen dan goed van pas. De DIDF Jongeren zijn op dit moment nauw betrokken in de acties en demonstraties die de vakbonden organiseren en dat trekt me. Een politieke partij vind ik heel wat anders. Mensen gaan de politiek in om carrière te maken en that's it. Ik zie me niet als een carrièrevrouwtje een vergadering bijwonen, een beetje bezig zijn, thuiskomen en denken dat er niets aan de hand is.

Natuurlijk weet ik niet of ik mijn hele leven vakbondswerk zou willen doen. In ieder geval zullen de bonden moeten veranderen, namelijk in de eerste plaats de belangen van arbeiders behartigen. Uiteindelijk zijn zij degenen die door hun arbeid het geld verdienen, vaak met de minste opleiding, de zwaarste banen en de laagste lonen. Onder de arbeiders reken ik ook de werklozen. Degene die wil werken, moet daarvoor de mogelijkheden krijgen, in gelijke kansen met anderen. Daar ligt mijn ideaal: gelijke kansen en gelijke mogelijkheden in een wereld zonder uitbuiting, zonder racisme. Hierin word ik ondersteund door te lezen over bijvoorbeeld Marx en Lenin. Dus over het socialisme als oplossing voor de vele problemen van het kapitalisme."

Studie

"Ik houd me niet in het bijzonder met de positie van vrouwen bezig. Vrouwen maken deel uit van de mensheid, ze worden ook onderdrukt, maar dit is niet exclusief hun probleem. Het gaat mij om de arbeiders zelf, de mensheid zelf, niet alleen de vrouwen of de buitenlanders. Iedere groep heeft zijn eigen problemen, maar ik denk dat we naar het geheel moeten kijken. Ondanks het feit dat velen zich bezighouden met mannenproblemen, maak ik geen onderscheid. Veranderingen vinden pas plaats of beginnen in ieder geval met het laten horen van je stem. In eigen kring ter discussie stellen wat er overal gebeurt. Met je collega's en je vrienden praten over de tegenstellingen tussen bijvoorbeeld moslims en niet moslims. Dat moet er toe leiden dat zoveel mogelijk mensen bij demonstraties en manifestaties zich roeren. Dit is de voorwaarde voor het ontstaan van een betere wereld.

Dat die nodig is, blijkt wel uit de moeilijkheden die je bij het studeren ondervindt. Als je pech hebt tijdens je studie - wat natuurlijk altijd mogelijk is, want je bent ten slotte jong en pakt van alles aan - dan heb je alleen een reële kans om je studie af te maken als je veel geld hebt, of je ouders natuurlijk. Lenen is geen optie, omdat je nooit weet of je wel een baan krijgt na je studie en genoeg verdient om terug te betalen. En dan zit je opgezadeld met een enorme schuld. Dat is een slechte start voor een jongere.

Bovendien is het niet gemakkelijk naast je studie veel andere activiteiten te doen. Bijvoorbeeld in mijn geval bestuurslid van het Buitenlands Vrouwen Overleg. Of buiten je studierichting politieke literatuur lezen. En begrijpen en naar de praktijk vertalen, is meer dan lezen. We willen met een paar vrienden een groepje oprichten om samen een boek te bespreken. Eerst thuis zelfstandig lezen en daarna met elkaar doorpraten. Maar als het mooi weer is, is een terrasje met vrienden ook erg leuk. Ook af en toe uitgaan, hoort er bij."

Jongeren

Alles bij elkaar heb ik een druk bestaan met mijn werk, de studie, de vereniging en lezen. Ik kijk zelfs vaak geen televisie, omdat ik te moe ben. Het is moeilijk een evenwicht te brengen in alle activiteiten. Zeker in vergelijking met andere landen, zoals Frankrijk en Duitsland, zijn we in Nederland minder politiek actief. De jongeren nemen dit gedrag voor een deel over. Het kapitalistisch systeem is zo overheersend dat weerstand bieden heel moeilijk is. Jongeren worden onbewust meegesleept: lekker uitgaan, je leeft maar een keer en doe alles wat je kan. Overal om je heen hoor je: geniet er van en maak je niet druk. Toch voel ik me niet schuldig als ik aan ontspanning doe.

Er gebeuren zoveel ellendige dingen dat jongeren zich ook wel bewust afsluiten. Het lijkt wel struisvogelpolitiek. Het wordt zo aantrekkelijk gemaakt op jonge leeftijd al over grote kredieten te kunnen beschikken. Mijn broer studeert en heeft geen inkomen, maar hij kan wel tot duizend euro opnemen bij de bank. Bij mijn baan als schoolcontact-functionaris op een vmbo-school heb ik veel jongeren gezien die in de problemen kwamen door het makkelijke lenen. Ook daarom is, behalve mijn familie, DIDF belangrijk. We proberen niet in die valkuil te stappen en ons kritisch te ontwikkelen. Ik wil meehelpen de wereld te verbeteren. Bij DIDF Jongeren betekent dat ook het organiseren van activiteiten als dans en muziek. Om jongeren te bereiken, de discussie aan te gaan en te vertellen wat wij willen. Het lukt ons om in Zaandam meer dan honderd jongeren te bereiken."

Regering

"Die discussies gaan ook over het racisme. Momenteel uit zich dat vooral in de verhouding moslim/niet-moslim. Wat aan de andere kant van de wereld gebeurt, is hier goed te merken. Vorige week zat ik in de trein naast een meisje met een hoofddoek. Tegenover ons zat een waarschijnlijk Indonesische man met twee kettingen om zijn nek met een kruis. Dat hield hij als een soort afweermiddel omhoog. Ik vroeg of het normaal was wat hij deed. Hij snauwde mij af met 'waar bemoei jij je mee, dat zijn mijn zaken'. Daarom is het belangrijk jongeren duidelijk te maken dat wat op dit moment in de wereld gaande is - Irak, Amerika enzovoort - ook hier bij ons te merken is.

Mij worden regelmatig allerlei vragen gesteld. Geloof jij wel, waarom heb jij geen hoofddoekje om, mag dat wel van je vader, werkt je moeder, mag je uitgaan. Mijn antwoorden worden dan samengevat met: jij bent dan toch wel anders dan andere Turken. Ik vind dat gewoon afschuwelijk. Dat heeft toch niets met mijn Turkse achtergrond te maken, maar met mij. Hoe ik zelf ben, daar hebben mensen weinig oog voor. Ik kan het me wel voorstellen dat mensen een cultuur niet kennen. Maar als zij zich niet openstellen voor anderen, dan zullen anderen zich ook niet open stellen voor hen. Dan komt het stil te staan.

De DIDF Jongeren zijn druk bezig met de komende acties tegen de afbraakregering van Balkenende. We gaan er naar toe, maken spandoeken en flyeren met eigen gemaakte folders. Voor mij is het op dit moment iets makkelijker daar veel tijd in te steken, omdat ik een maand werkeloos ben. Mijn contract liep af en ondanks dat ze me graag wilden houden, was er geen geld meer. En dan te weten dat er maar één schoolcontact-functionaris voor de gehele Zaanstreek is. Heel erg jammer. Ik vind het heel leuk om met jongeren te werken en het was goed te merken dat leerlingen het prettig vinden met een jongere te praten. Wegens de bezuinigingen is er voor dit werk geen budget meer en houdt het op.

Het is tegenwoordig moeilijk om een uitkering te krijgen. Al vanaf mijn veertiende heb ik allerlei baantjes gehad en toch voldoe ik niet aan één of ander criterium. Ik ben dus heel blij dat ik nog thuis woon. Ik heb een goede band met mijn ouders. Zij ondersteunen me geweldig, laten me studeren en genieten van mijn jeugd. Maar aan de andere kant, hoe kom ik aan een huis en waar zou ik dat dan van moeten betalen? Ik probeer wel sneller mijn studie af te krijgen, zodat ik een andere baan kan vinden. Maar in het sociaal-maatschappelijk werk zijn veel subsidies stopgezet en daarmee veel banen verdwenen. Ik zou eigenlijk al lid van een bond moeten zijn, zeker als je bestuurder wilt worden. Maar het komt er niet van. Bij de activiteiten die ik nu doe, heb ik geen tijd ook actief te zijn binnen de vakbeweging. DIDF organiseert ook intern veel. In november hebben we ons twintigjarig bestaan, in december gaan we een weekeindje weg om over allerlei actuele ontwikkelingen te praten en we willen ook graag een jongerentijdschrift uitbrengen. En dan in deze tijd op scholen flyeren en naar bedrijven gaan om met jongeren te praten.

Onze stem laten horen, dat is wat we doen. Laten zien wat ons verbindt met andere mensen die last hebben van deze regering."

Ab de Wildt

Burcu Elibol - foto Gusta Lebbink (105 kb)