Toon Dekkers, 1906-2001

"Toen Solidariteit in 1982 werd opgericht, was ik er bij. Het was in Vlissingen. En ik prijs mij gelukkig dat ik als redactielid en later lid van de redactieraad mijn steentje heb mogen bijdragen. Ik ben er trots op dat ik mede de stoot heb gegeven tot de oprichting van het vakbondscafé voor Den Haag en omstreken. En nu droom ik … ik droom dat Solidariteit een blijvende en steeds sterkere stimulans zal worden tot het strijdbaar maken van de Nederlandse vakbeweging. Aan die droom wil ik, zover in mijn macht ligt, blijven bijdragen."

Dit was de gelukwens van Toon in nummer 75 van Solidariteit, oktober 1996. Bij de oprichting heb ik hem leren kennen. Hij was toen 76 jaar en vertelde me in de buurt van Voorburg, waar hij woonde, een stille weg gevonden te hebben met ongeveer om de honderd meter een boom. Om en om zo'n boom ging hij in looppas of gewone pas. Toon was dus buitengewoon fit, energiek en levenslustig. Zijn levensloop getuigt daarvan.

Begin jaren twintig ging hij varen op een passagiersschip met geregelde diensten op Engeland. Hij klom op tot deksteward en maakte in 1926 de grote algemene staking in Engeland mee. Na ook nog een reis naar Spitsbergen gemaakt te hebben, drost hij in 1927 in New York en blijft daar een paar jaar. Terug in Rotterdam wordt hij werkloos, lid van de CPN, gekozen in het landelijk bestuur, actief in werklozencomités, gebombardeerd in 1940, als organisator van een demonstratie van steuntrekkers via burgemeester Oud en Seyss Inquart doorverwezen naar Rauter in Den Haag; de uitkering gaat omhoog. Door een gelukje wordt hij, in tegenstelling tot een groep van zijn kameraden, niet opgepakt en gefusilleerd.

Na de oorlog wisselt hij vaak van baan en dus van bond en reist veel. Zijn pensioen voert hem naar het uitkeringsgerechtigdenwerk bij de Dienstenbond FNV in Den Haag. Later richt hij samen met Hans Goosen de Bundeling Uitkeringsgerechtigden (BUG) op.

Toon omschreef zichzelf eens als 'een proletariër en atheïst, met restanten van kleinburgerlijkheid en restanten van mijn oude geloof '. Ik kan eraan toevoegen: een politiek geschoolde arbeider, een activist, een levensgenieter, een cultuurminnaar en een inspirerend mens. Maar het best kan ik hem vangen in de twee beelden die in mijn geheugen gegrift staan. Het was tijdens het debat en feest naar aanleiding van nummer 75 in het Open Havenmuseum. In de pauze leest Toon met opgeheven vinger Lodewijk de Waal de les, een paar uur later gaan hij en zijn vrouw die een beetje moeilijk liep, innig gearmd, wat schuifelend naar de uitgang. Scherp en eigenwijs, warm en zorgzaam, dat was Toon die zaterdagmiddag 10 november overleed. Een paar weken daarvoor belde hij: "we schrijven in Solidariteit toch wel over de oorlog."

Hans Boot