nr. 101
mei 2001

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Stekeltjes

Het postrijk

Men moet een voorbeeld nemen aan de gouden eeuw. Toen was Nederland ook het rijkste land van de gehele onontdekte wereld. Stinkend rijk waren de rijken. Ze wasten zich met pure eau de cologne.

Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd.

Tegenwoordig wast iedereen zich en iedereen kan miljonair worden. Toch blijven sommigen, ondanks het geboden geluk, de pineut. Neem mij bijvoorbeeld.

Ik ben genoodzaakt het statiegeld van flessen te innen en ik zit niet uren aan de telefoon, ik internet niet, ik draai de lamp in de gang er zelfs nog uit. Daarover kankeren de miljonairs op mijn trap "dat zuinige rotwijf, wat doet ze hier nog ...".

Godsamme, wat een rot wereld is dat met al die nieuwe rijkaards. Geef mij die ouwe maar. Die woonden tenminste nog ver van je bed.

"Waar heb je het over", zei één van m'n kleinkinderen. "Mens, kom toch eens uit dromenland. Jij met jouw staat van dienst had allang multimiljonair kunnen zijn. Had je de kinderbijslag van die ouwe zak van mij niet moeten uitgeven. Had je moeten beleggen in aandelen. Was je nou ook miljonair geweest, net als de tante van Gerardje die alles vast heeft gezet in beurspakketjes. Doet 't ene het niet, doet 't andere 't wel. Nooit geschoten is altijd mis. En nog es wat, wanneer een kat spint, denkt een hond dat-ie gromt", aldus de kleine hartendief. Het laatste begreep ik niet, maar z'n oordeel kwam hard aan.

En toch, en toch. Ik blijf halsstarrig geloven dat er meer schlemielen zijn. En gedachtig aan dat feit, zal ik een tweede keer wel m'n hersens gebruiken alvorens ik een pakketje per post zal versturen.

Hoort wat mij onlangs gebeurde.

In de riksenwinkel had ik iets van nog geen acht gulden uitgezocht. Thuis de waren mooi ingepakt, strikje erom, adres van het dierbaar iemandje met grote letters erop.

Naar het postkantoor, waar de lokettist het pakketje woog en meedeelde dat de porti achttien gulden 75 bedroeg. Over m'n lijk, dacht ik, maar de kerel had de postzegels er al opgeplakt. Ik dacht nog: als de etters vliegensvlug willen zijn, kunnen ze het wel.

Uiteraard protesteerde ik: "Wat, bijna negentien gulden! Er zit voor nog geen tientje handel in het surprisepakketje. "Tja", zegt de balieknecht van de PTT, "dat zijn nu eenmaal de tarieven, daar is geen tornen aan". Hij voelt zich verplicht de werkzaamheden van zijn baas uit te leggen, voordat mijn pakje uiteindelijk bezorgd is.

"Kijk, het begint al met wegen en plakken en innen door dezes. Dan komt een ander iemand onze filiaalpostzak ophalen, waarna het via een autootje door dezelfde persoon afgeleverd wordt bij het nationaal verdeel- en sorteercentrum. Daar zitten de hele nacht dames en heren die elk pakketje persoonlijk op een lopende band gooien voor de bestemde regio. Daarna wordt de hele zooi naar het nabijgelegen sorteerstation gebracht en weliswaar heel ouderwets met de posttrein vervoert.

Met de hele operatie is tot dan zo'n zes tot zeven uur gemoeid, mits er spoortechnisch geen kink in de kabel is gekomen. Dan pas ligt dat postpakketje van u in de nabijheid van het door u gewenste adres. Op de band van het regiokantoor, alwaar het sorteren per plaats of stad begint, plus de uiterst secure eindcontrole. Is de postcode juist, klopt het huisnummer, bestaat de straat wel? Allemaal belangrijke details, geachte klant. Neem de familienaam, hoe vaak de mensen die fout spellen. Zwart met een 'S' bijvoorbeeld of Smid met een 't'.

Dat is nog niet alles. Is het voor een mevrouw of een meneer, zijn de eventuele titels wel juist aangegeven et cetera. Enfin, aan dit onderdeel wordt veel aandacht besteed. Urenlang gepuzzel voor automatiseringsdeskundigen die daarvoor gestudeerd hebben en het nu voor hun hobby doen. Soms ook des nachts.

U merkt wel, er komt heel wat kijken voor dat pakketje van u bij een geliefd individu in de bus valt. Zal achttien gulden en 75 cents verzendkosten dan teveel zijn? U zegt het maar. Trouwens, we zijn er nog niet. Op een gegeven moment, zo'n anderhalf tot twee dagen later, kan de postbode pas aan z'n uiteindelijke taak binnen het bezorgingswezen beginnen.

Met z'n karretje, z'n potloodje en z'n pakketjes gaat zo'n man of vrouw op stap tot hij of zij tenslotte aanbelt bij het door u opgegeven adres. En dan pas is het eind van de postproductionele lijn bereikt.

Zet u dus AUB nooit geen grote mond op over de portiprijs. Want weet U, die betreffende postbode is toevallig ook al miljonair, de man of vrouw loopt zo'n wijk alleen vanwege het contact met de klanten en de lichaamsbeweging.

Arbeidsvreugde kost geld. Dat zou u moeten weten op uw leeftijd. Dag mevrouw!"

Stekeltje