Welkom
Ingezonden
Solidariteit "ingezonden"

Kort bericht, kort commentaar

De prijs voor meeregeren

Maurice Ferares

Wat blijft er van de geloofwaardigheid van een linkse partij over als in het huidige politieke bestel leden zitting nemen als minister in een landsregering of als wethouder in een lokale coalitie?

Nooit kan vergeten worden dat in een kapitalistisch systeem, zoals dat waaronder we momenteel leven, de ondernemers de dienst uitmaken. Als zij linkse partijen toestaan lid te worden van colleges van ministers of van wethouders, doen ze dat niet vanwege democratische principes, maar uitsluitend om hun beleid aanvaardbaar te maken voor de massa van het volk.

Een hoge prijs

De voormannen van de linkse partijen zijn zich daarvan heel goed bewust en hun demagogie is afschuwelijk. Met kleine stapjes zou Joop den Uyl met zijn regering de Nederlandse arbeiders naar het socialisme leiden. Het was puur bedrog. De aspiratie van de leiders van de Partij van de Arbeid ging en gaat met die bestuurszetels nooit verder dan het binnenhalen van banen voor partijleden in het staatsapparaat, bijvoorbeeld als burgemeester en commissaris van de koning. Wim Kok, met zijn commissariaten illustreert wat in het bedrijfsleven kan worden bereikt na een regeringspost.

De Partij van de Arbeid heeft door zitting te nemen in de regering Rutte II een hoge prijs betaald. Bij de laatste verkiezingen voor de Tweede Kamer hield de partij van zijn 38 zetels er slechts negen over. De kop van een artikel in de NRC van 18 mei 2018 was opmerkelijk: PvdA: fors verliezen en toch besturen.
De politiek van GroenLinks en de Socialistische Partij is geen haar beter. Ook die partijen willen niets liever dan 'meeregeren'. Zowel in een regering met rechts (VVD en CDA) als in colleges van burgemeester en wethouders. Wat de regering aangaat, is dat nog niet gelukt. Plaatselijk hebben zij zich wel laten verkiezen. GroenLinks zit in talrijke lokale colleges, de SP nog maar in een paar, onder andere in Maastricht, Utrecht en Schiedam. Daar helpen ze het staatsapparaat in stand te houden en geloofwaardig te maken voor de bevolking.

Voorbeeld

Een historisch en diep tragisch voorbeeld van meeregeren door een linkse partij is het wethouderschap van Leen Seegers. Hij werd in 1945 tot wethouder van Amsterdam benoemd. In 1946 kreeg hij gezelschap van de arts Ben Polak. Beiden waren lid van de Communistische Partij van Nederland. Belangrijkste verdienste van Seegers was de tariefsverlaging van het openbaar vervoer.
Waarom communistische wethouders direct na de oorlog? De Nederlandse arbeiders waren net als die in de andere Europese landen geradicaliseerd door de oorlog en de ondernemers vreesden het ergste. Het zou wel eens niet bij stakingen kunnen blijven! Vooral op het moment dat Nederland (geleid door sociaaldemocratische premiers en ministers) een oorlog tegen het Indonesische volk voerde.

Dat communisten deel uitmaakten van het Amsterdamse college, toont hoe gedegenereerd die (stalinistische) partij was. Bovendien voerde de CPN actie (onder meer in het dagblad De Waarheid) voor regeringsdeelname. Daarbij werd partijvoorzitter Gerben Wagenaar naar voren geschoven als mogelijk minister van Sociale Zaken.
Seegers en Polak hebben niet lang mogen meeregeren. In september 1948 werden ze afgezet, nadat partijgenoten in Praag de macht veroverden. Toen de ondernemers de twee niet meer nodig hadden, werden ze weggejaagd, omdat aan de andere kant van Europa communisten aan de macht kwamen. Nu de SP en GroenLinks de weg zijn opgegaan van meeregeren, wacht deze partijen geen andere toekomst dan die van de PvdA. Verdwijnen.