Welkom
Ingezonden
Solidariteit "ingezonden"

Een paar bespiegelingen na de terugreis

Baren wij onze eigen monsters?

Jaap Terpstra 1

Een overtrokken kop, ik weet het. Als lid van de bevoorrechte klasse van white-man, goed opgeleid, nog gezond oud, trok ik met white-vrouw, eveneens nog gezond oud, met de caravan een maand lang door Frankrijk en langs de Costa Brava. Een maand lang geen krant gelezen, ondanks de bijna dictatoriale aanmaningen van de dagelijkse T mobile om bundels te kopen in een voor mij onbegrijpelijk jargon.

Een maand lang geen wereldnieuws, dat is bijna een ervaring apart. Het leven beperkt zich tot het weer, de prachtige natuur en de cultuur van het verleden. Alles gaat trager, je past je ritme aan: lang slapen, langzaam eten, plaatselijke wandelingen maken, regionale bezienswaardigheden bekijken. Afgesloten van de boze buitenwereld en het ad hoc bestaan, ben ik eindelijk in staat honderden pagina's "Sferen" van Peter Sloterdijk, Duits filosoof, te lezen.

Logica

Op de terugreis in de Provence, een camping in Pernes-Les-Fontaines, een aardige plaats, met uitzicht op de Mont Ventoux, kwam ik bij het wegbrengen van de lege flessen in gesprek met een andere, nog gezond oude, Nederlandse white-man. Ik vroeg of er nog nieuws was. Die vraag had ik beter niet kunnen stellen. Er kwam een tirade. Blijkbaar was in Nederland commotie ontstaan over het gegeven dat de politie een etnisch geprofileerd aanhoudingsbeleid toepast. "Mijnheer, dat is toch logisch, de criminaliteit zit toch in die hoek, rechters durven niet te straffen, voor een dubbele moord krijg je slechts twee jaar, politici schuiven elkaar de baantjes toe, Nederlandse vrouwen worden voor hoer uitgescholden, de belastingen zijn veel te hoog, Jet Kleinsma pakt onze pensioenen af, Nederland is vol, wij zijn schijters , we durven niets meer, u wilt toch ook niet dat uw hoofd eraf gaat."

Ik heb een poging gedaan om op een vriendelijke manier één en ander te ontzenuwen, dan wel te nuanceren. Niet bepaald succesvol. Na enige tijd zei ik nog even vriendelijk dat een voortzetting van het gesprek mij zinloos leek. De wederzijdse opvattingen zijn onoverbrugbaar. Hij reageerde: "we moeten met elkaar in dialoog blijven." Mijn reactie: "ik zou niet weten hoe." Hij: "maar het zijn toch de feiten, die kunt u toch niet weerleggen."
Ik heb afgezien van een tweede poging 'de feiten' te weerleggen, te nuanceren en vroeg hem slechts of hij wel eens in Marokko op vakantie was geweest. "Ja", zei hij, "een mooi land, aardige mensen; alleen ze moeten daar blijven en Nederland moet uit de Europese Unie en weer soeverein worden." Ik wenste hem verder nog een goede vakantie.

Offensief

Toch blijf ik zitten met de vraag: hoe ga je hier nu mee om. Hoe komt die man, en wellicht vele anderen, aan die tirade, wie voedt dat extreme denken. Wilders, de sociale media, de pers? En is die voedingsbodem niet het gevolg van dat 'fatsoenlijk rechts', het politieke midden en 'fatsoenlijk links' te veel is meegegaan in het loslaten van duidelijke standpunten. In het opzijschuiven en vloeibaar maken van mensenrechtenverdragen, teneinde de instroom van vluchtelingen volledig in te dammen. Hoe bestrijd je die populistische bewegingen, de Trumps, de Le Pens, de Wilders, .... Je kunt aan het opsommen blijven.

Baren wij niet onze eigen monsters? Wordt het niet tijd dat fatsoenlijk rechts, het midden, fatsoenlijk links, gezamenlijk een front vormen en een offensief inzetten tegen onze zelf geschapen monsters? Hoewel ik me soms niet aan de indruk kan onttrekken dat Halbe Zijlstra met zijn uitspraken zijn eigen monster Wilders baart en voedt.


1 Eerder geplaatst in het juninummer 2016 van "In de Roos", Nieuwsbrief PvdA-afdeling Bergen NH. (terug)