Welkom
Ingezonden
Solidariteit "ingezonden"

Inspirerende Franse strijdbaarheid

De krimpende Sarkozy

Hans Boot 1

Het moet niet gekker worden. Begin dit jaar kregen de hartverwarmende IJslanders het dreigement van een economische blokkade om de oren, ze weigerden de goklustigen in Engeland en Nederland te subsidiëren. In het voorjaar heetten de voorbeeldige Griekse stakers parasitaire luiaards die op jonge leeftijd met pensioen gingen. En wat nu weer?

Het is herfst en de media kijken vol verbazing en onbegrip naar de indrukwekkende Franse strijdbaarheid die zelfs scholieren en studenten lijkt te bedwelmen.

Eerst een paar feiten

In Frankrijk is de pensioengerechtigde leeftijd (evenals in Nederland): 65 jaar. De verhoging naar 67 jaar is aanstaande. Op 60-jarige leeftijd bestaat een vervroegde uittreding die in het gunstigste geval neerkomt op 80 procent van het volle pensioen; de vutter ontvangt uiteindelijk ongeveer de helft van het gemiddelde loon over (meestal) de laatste tien jaar.
In Frankrijk beëindigen mensen hun arbeidzame leven gemiddeld iets jonger en in Nederland iets ouder dan zestig jaar. De geregistreerde werkloosheid bedraagt 9 procent en 22 procent voor jongeren tussen de 15 en 24 jaar (in Nederland respectievelijk: 5 en 13). De pensioenmaatregelen maken deel uit van een bezuinigingspakket van 45 miljard euro. Bovendien slaat de privatisering verder toe, in de havens bijvoorbeeld de infrastructuur en dat betekent ook in Frankrijk ontslagen en slechtere arbeidsvoorwaarden.
Het markante verschil tussen Frankrijk en Nederland, bij meerdere sociaal-economische overeenkomsten, is het breed gedragen inspirerende protest en de zeer actieve deelname van vakbonden.

Verzet als rariteit

Dat de meest gebruikte media onvolledige en misleidende informatie verschaffen die de bestaande verhoudingen bevestigen èn rechtvaardigen, is niets nieuws. Wie heersen, beheren de analyses, vormen en gedachten en de middelen om die te uiten. Het bijzondere van de laatste tijd is dat feitelijke gegevens en oppositionele geluiden uiterst spaarzaam zijn en, ook in de nieuwe media, opgesloten zijn in de marges van kritische groepen en linkse organisaties. Dat maakte eerder dit jaar de acties in IJsland en Griekenland tot een rariteit en nu het hardnekkige verzet in Frankrijk. Behalve ongeïnformeerd en bevooroordeeld staan de meeste journalisten wezensvreemd tegenover mensen die zich met daden niet neerleggen bij de politiek van de regering. Ze zijn maar tot één vorm van identificatie in staat, namelijk met de verstoring, de hinder en de schade. Die dan ook breed uitgemeten worden. Frankrijk lijkt geteisterd te worden door branden en wild geworden jongeren. Menselijk lijken slechts de krimpende president en zijn verdriet over de verdwenen liefde.

Apolitieke waarheid

In dat mediabeeld past de gespeelde verwondering van de gevierde Paul Witteman na de toelichting door een Marokkaanse vrouw op de alledaagse discriminatie: "maar u draagt tot geen hoofddoek". Of de arrogantie van de verwaande Jeroen Pauw tegenover een advocaat die uitlegt waarom migranten zich ongewenst, zo niet gehaat voelen: "maar daar kan Wilders toch niets aan doen". Of de vriendelijke bejegening door beide heren van een gast die zonder enige schroom met fascistische denkbeelden sympathiseert.
Deze televisievoorbeelden laten meer zien dan begrip voor de bestaande orde. Juist het progressieve keurmerk dat aan dit programma gegeven is, biedt ruimte voor aanscherping van die orde. Progressiviteit moet kennelijk waargemaakt worden door het vermogen met een rechtse mond te kunnen spreken. Met als motto: de waarheid is apolitiek.
Op een vergelijkbare manier, ook in dit programma, toont de tot onderkoningin gekroonde voorzitter van de FNV haar geslaagde integratie. Vol bewondering spreekt ze over de aan de openbaarheid onttrokken macht op het paleis Noordeinde waar de professionele monarchie het algemeen belang dient. Het is bijna niet meer voor te stellen dat het haar taak is solidariteit uit te spreken met de Franse stakers en actievoerders. Het is bijna ondenkbaar dat ze in Nederland steun geeft aan allen die de rekeningen van de crisis naar Den Haag terugsturen. Gekker moet het niet worden.


1 Eerder, 27 oktober 2010, geplaatst op www.konfrontatie.nl (terug)