welkom
extra
Solidariteit

Illusies in de verhouding tussen Israël en Palestina

De Deal van de Eeuw - Dump Trump

Yacov Ben Efrat 1

De 'deal van de eeuw' is meer een visioen dan een practisch plan, meer een document van Zionistische propaganda dan een politieke tekst. Het is eigenlijk een verzameling van bestuurlijke gesprekspunten voor een mediavertoon, waarin babbelaars een schijnwerkelijkheid optuigen. Een tekst die opmerkelijk spoort met de overtuigingen van Donald Trump, Jared Kushner [Trumps schoonzoon], Sean Hannity [conservatief politiek commentator Fox News] en evangelische predikers.

In de denkbeeldige wereld van de 'deal van de eeuw' gaat het over een tweevoudig vluchtelingenprobleem, ontstaan in 1948: dat van de Palestijnen en van de 'Oostelijke Joden' [ook wel Oriëntaalse Joden genoemd]. De 'oplossing' suggereert twee kanten. De Marokkaanse Joden zullen geen terugkeer eisen naar Marokko en in ruil daarvoor kunnen De Palestijnse vluchtelingen hun thuiskomst vergeten. Israël is het slachtoffer en de Palestijnen zijn een bende terroristen die streven naar zelfbeschikking en een eigen staat, terwijl ze niet voldoen aan de minimale voorwaarden om tot onafhankelijkheid te komen.

Minder dan een staat

Spotprent: Trump houdt contract op terwijl Netanyahu Paletstijnse vrouw naar voren duwt om te tekenen Volgens 'de deal' heeft Israël historische rechten en de Palestijnen 'onvervulde aspiraties'. Daarom, zo luidt de redenering, staan de Joden in hun recht om te beschikken over het gehele land van Israël, en zullen de wensen van de Palestijnen slechts werkelijkheid kunnen worden in een rest waarover Israël haar rechten niet wenst uit te oefenen. Dat zijn overwegend gebieden met een Palestijnse bevolking. In de aan de Palestijnen toegewezen restanten zal een pseudo-staat gevormd worden, mits de Israëlische veiligheid verzekerd is. De Palestijnse staat zal geen controle hebben over de grenzen, lucht of ruimte en in het onwaarschijnlijke geval dat deze staat over een haven of vliegveld beschikt, zal deze vallen onder bescherming en toezicht van Israël.

Het document van het Witte Huis bevat het programma van twee staten voor twee volken en volgt daarin de visie van Yitzhak Rabin [premier van 1974/1977 en 1992/1995; vermoord in 1995] die hij zelfs heeft uitgesproken in zijn laatste optreden in de Knesset [parlement] als een definitieve oplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict. Rabin was van mening dat Jeruzalem verenigd zou blijven, dat de Joodse nederzettingen en de Jordaan vallei onder permanente Israëlische controle bleven en dat wat van Gaza en de Westelijke Jordaanoever resteerde onder Palestijnse autonomie kwam: 'een Palestijnse eenheid die minder is dan een staat'. Deze uitgangspunten zijn overgenomen in het 'Trump plan en vormen het hart van de 'deal van de eeuw'.

Gatenkaas

Het is wel heel bijzonder dat een Amerikaanse president 25 jaar na de moord op Rabin hem eert door de principes van zijn erfenis over te nemen. Hij doet dat in het Witte Huis in aanwezigheid van Benjamin Netanyahu die 25 jaar geleden in een betoging achter een kist liep waarop de woorden ''Rabin doodt het Zionisme" stonden geschreven.
Nu er 25 jaar voorbij zijn, bejubelt diezelfde Netanyahu president Trump en bekroont hij de proclamatie van de deal als een historische dag, gelijk aan Israëls onafhankelijkheidsverklaring van 1948. Het is dan ook geen wonder dat Benny Gantz [oud-generaal en kandidaat premier] zijn steun uitsprak voor een plan dat beantwoordt aan alle veiligheidsbehoeften van Israël. Hoe ironisch is het een kwart eeuw na de moord op Rabin, na jaren van schisma's en conflicten, dat Trump Israël verenigt zoals hij Amerika verdeelt, geen president ging hem daarin voor.

Foto van demonstratie

Tegen deze achtergrond, en of Netanyahu nu wel of niet nederzettingen annexeert, is een nieuwe Israëlische consensus uitgebreid: van een nationale instemming over annexatie van 'blokken' naar Israëls alleenrecht over alle nederzettingen, zonder één uitzondering. Zelfs wanneer dat betekent dat de 'Palestijnse staat' de vorm aanneemt van Zwitserse kaas, zoals Abbas [president van de Palestijnse Autoriteit] de situatie omschreef tijdens een conventie van de landen van de Arabisch Liga. De Palestijnse staat is in feite voorbij en staat al een lange tijd niet op de agenda. Maar dit bedrog of illusie over een schijnbaar onafhankelijk Palestina is een geweldige steun voor alle betrokken partijen. inclusief de Palestijnse Autoriteit, de beweging van Hamas en natuurlijk 'Israëlisch Links'. De laatste echter predikt de scheiding tussen Israëli en Palestijnen en verdedigt nog steeds de absurde stelling dat Israël zowel 'Joods als democratisch' kan zijn.

Misleiding

Toch was en blijft de Palestijnse Autoriteit de enige garantie voor een Zionistisch visioen, want zonder dit bestuur is geen program mogelijk om de 'deal van de eeuw' te realiseren. De Israëlische annexatie van de nederzettingen, zo staat in het programma van de deal, moet gepaard gaan met de instemming van de Palestijnse Autoriteit om de verantwoordelijkheid te aanvaarden voor meer dan twee miljoen Palestijnen die leven zonder autonomie, zonder territoriale zekerheid, zonder bewegingsvrijheid, zonder controle over de watervoorzieningen, enzovoort. Als de Palestijnse Autoriteit niet samenwerkt met Israël in vraagstukken van veiligheid, is er geen annexatie mogelijk, geen groter Israël, geen Joodse staat en geen democratie. Kort gezegd: de Palestijnse Autoriteit en een 'Oslo oplossing' zijn uitstekende vondsten bij de opstart van een natie, 'maar de cake tegelijkertijd bewaren en opeten is onmogelijk'.

De 'deal van de eeuw' bevat zelfs nog meer misleidende mogelijkheden die een gelijkgezindheid eisen van alle partijen. Zo zou De Driehoek, de concentratie van Arabische steden en dorpen aan de Israëlische kant van de Groene Lijn [geografische scheidslijn tussen Israël en Palestina na de wapenstilstand van 1994], deel moeten uitmaken van de Palestijnse ministaat. Om twee redenen. Ten eerste, de bewoners van de Driehoek zien zich voor alles als Palestijnen. Ten tweede, van hen werd in 1948 aangenomen buiten de grenzen van Israël te leven om een jaar later uit militaire overwegingen geannexeerd te worden. Dit alles is niet meer relevant. Het is kennelijk mogelijk hen na 71 jaar terug te sturen.

Afschuw

Het 'Arabische onafhankelijke coördinatiecomité' en de politieke partij Arabische Lijst hebben hun afschuw uitgesproken over 'het plan'. Massaal gebeurde dat in Baqa al-Gharbiya, een Israëlisch gebied dicht bij de Groene Lijn dat in het plan onder de Palestijnen zou vallen, de inwoners demonstreerden voor het behoud van het Israëlisch burgerschap. Het standpunt van het coördinatiecomité is begrijpelijk: wie zou over willen gaan naar een 'onafhankelijkheid', practisch onder een Israëlische bezetting en ook nog eens de basisrechten verliezen die in Israël beschikbaar zijn.

Leden van de 'Blauwe en Witte Partij' van Benny Gantz waren er snel bij om te laten horen dat zij niet mee zouden gaan met Trump en Netanyahu. De overgang van een soevereine staat naar een 'niet staat' is in strijd met internationale wetgeving. Bovendien achten zij de komst van een Palestijnse staat als onwerkelijk. Er is echter een reële kans dat de Palestijnse Autoriteit zal; verdwijnen. Om meerdere redenen. Het eventuele vertrek of overlijden van Mahmoud Abbas, de ineenstorting onder economische druk en het verlies aan steun en geloofwaardigheid bij de Palestijnen die zien dat het bestaan van de Palestijnse Autoriteit het Israël mogelijk maakt de controle in stand te houden die sinds de Oslo akkoorden van 1993 mogelijk is.

Palestijnse staat onbestaanbaar

Als Israël eenzijdig de nederzettingen annexeert en de Palestijnse Autoriteit klapt, zal Israël gedwongen zijn de militaire en politieke controle uit te oefenen over Ramallah, Nablus en de andere Palestijnse steden. Daarom zal de kans dat Umm al-Fahm, een stad bij de Groene Lijn met een Arabisch Israëlische bevolking, ondergebracht zal worden bij de Palestijnse Autonomie even onwaarschijnlijk zijn als dat Ramallah door een directe bezetting onder de verantwoordelijkheid van Israël zal komen.

Trumps visioenen raken allerlei kwesties die tot vandaag Israël verdelen tussen rechts en links. Israëls politieke werkelijkheid wijst op een consensus tussen Likoed van Netanyahu en Blauw en Wit van Gantz over de toekomst van de Westelijke Jordaanoever en Gaza, De Palestijnse realiteit toont echter dat tegenover die consensus zich een Palestijnse consensus vormt over de onmogelijkheid dat er een Palestijnse staat komt.
Rekening houdend met deze realiteit, is het onvermijdelijk om voor het ene of het andere alternatief te kiezen: òf de apartheid van Trump/Netanyahu òf een democratische staat van de Middellandse Zee tot de rivier De Jordaan, waar Israëli en Palestijnen leven in gelijkheid en in werkelijke samen-leving. De apartheid die Netanyahu biedt, met de instemming van Benny Grantz, is een recept voor een blijvend, levenslang conflict zo lang Israël en Palestina elkaar niet verdragen.

Daarom, ieder die niet wenst te leven in een land van gelijkheid en democratie zal bij de aanstaande verkiezingen in maart 2020 Israëls president aanbevelen Granz een regering te laten vormen die zich blijft verbergen achter de illusie van 'twee staten voor twee volken'. In de toekomstige werkelijkheid zullen deze lieden naar de marges van de geschiedenis geduwd worden.


1 Dit artikel verscheen eerder, 11 februari 2020, bij Challenge, An e-magazine covering the Israeli-Palestinian conflict - The deal of the century: Trump's Rump. Vertaling en bewerking: Hans Boot. (terug)