welkom
extra
Solidariteit

Tweeëndertig urige werkweek

Met gouden letters

Maurice Ferares

Ze scandeerden het tijdens de 1 mei optochten in de jaren twintig van de vorige eeuw. Ik was een hele kleine jongen, maar kan het me nog goed herinneren: acht uur, acht uur - geen langer arbeidsduur. Ze scandeerden het ondanks dat op 11 juli 1919 de wet aangaande de achturige werkdag van kracht was geworden. In de praktijk betekende dit een werkweek van 48 uur.

Ruim honderd jaar eerder, 1817, formuleerde Robert Owen in Engeland de leuze: acht uur voor arbeid, acht uur voor ontspanning en acht uur voor rust. In die jaren was het normaal dat er in fabrieken en bedrijven vijftig uur en meer per week werd gewerkt. In de afgelopen eeuw veranderde in Nederland weinig in de wettelijke regeling van de arbeidstijd. In de praktijk verminderde die wel in Nederland en de meeste andere Europese landen en werd een vijfdaagse werkweek gangbaar.

Trade Union Congress

Het is opnieuw dat in Engeland sprake is van een aanzienlijke wijziging in de wekelijkse arbeidstijd. Het is weliswaar in de praktijk nog geen feit, maar op de conferentie van de Labour Party, 23 september 2019, is voor het eerst in de geschiedenis van de arbeidersbeweging de eis van een 32-urige werkweek zo nadrukkelijk gesteld. Het moet met gouden letters worden geschreven:
Een Tweeëndertig Urige Werkweek.

De conferentie had als motto people before privilege. Dat motto had ook te maken met een aantal andere eisen van de Arbeiderspartij, zoals: afschaffing van de elitescholen, gratis thuiszorg en arbeiders laten meedelen in het aandelenkapitaal van grote bedrijven. Deze ontwikkeling van de Labour Party heeft alles te maken met de nauwe relatie die er bestaat met de vakbeweging TUC , Trade Union Congress.
Het is te hopen dat deze gang van zaken inspirerend zal werken op de linkse partijen en de vakorganisaties over de hele wereld.