welkom
extra
Solidariteit

Naar aanleiding van ''de verklaring inzake de Universele rechten van de mens''

Geen vrijheid, gelijkheid en broederschap onder het kapitalisme

Maurice Ferares

Kumi Naidoo, Algemeen Secretaris van Amnesty International, schreef in het decembernummer 2018 van het Franse maandblad Le Monde Diplomatique een artikel ter herdenking van de tekening van de Universele rechten van de mens door de leden van de Verenigde Naties, 10 december 1948. Met als kop : Geen vrijheid zonder gelijkheid.

Het artikel begint als volgt: Door de tekening van de verklaring inzake de Universele rechten van de mens hebben de leden van de Verenigde naties zich voor de eerste maal akkoord verklaard met de principes die het de mensheid mogelijk maakt in vrijheid, gelijkheid en waardigheid te leven.

Strijd voor onafhankelijkheid

Een geloofsbelijdenis van het kapitalisme die net als alle geloofsbelijdenissen niets meer was dan een tekst op papier. Het bewijs daarvoor in dit geval was dat een aantal ondertekenaars bezig was oorlog te voeren tegen volken in hun koloniën. Zo was de datum 10 december 1948 slechts een paar dagen voor het begin (18 december) van de zogenaamde Tweede Politionele Actie in de oorlog tegen de Indonesische Republiek die Nederland direct na de Tweede Wereldoorlog in 1945 was begonnen. Die oorlog werd met een geweldige wreedheid gevoerd tegen een volk dat zich, na 350 jaar bezetting door Nederlandse imperialisten, op 17 augustus 1945 onafhankelijk had verklaard. Verbazingwekkend voor het beginnen van die oorlog was dat de sociaaldemocratische regeerders W. Drees en W. Schermerhorn het initiatief namen. Er was van de kant van de Nederlanders geen sprake van vrijheid, gelijkheid of broederschap voor de Indonesiërs. Ze waren overigens niet de enigen die een oorlog in hun vroegere koloniën voerden tegen volken die nationale onafhankelijkheid wilden.

Strip Iedereen gelijk! In therie of in de praktijk?

In 1946 begonnen in Indo China de Fransen de Eerste Vietnamoorlog tegen het volk dat zich na de Japanse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog onafhankelijk had verklaard. In 1954 eindigde de oorlog met de nederlaag van de Fransen. Hetzelfde gebeurde in Noord-Afrika, waar de Fransen zich gewonnen moesten geven in Algerije, Marokko en Tunesië. Na hun aftocht moesten de volken van Indo China zich verdedigen tegen een aanval van het militair sterkste land ter wereld: de Verenigde Staten van Amerika, eveneens ondertekenaar van de verklaring van de rechten van de mens. Ook dat gevecht werd door het Indo Chinese volk gewonnen. Het met brandbommen bestoken van mensen en het vernietigen van hun bossen, dorpen en steden, heeft de Amerikanen niet geholpen de wil van het volk te breken. Portugal, een andere ondertekenaar van de verklaring, verloor Angola, Goa, Guinea en Oost Timor. Brazilië was al in 1822 onafhankelijk geworden. België raakte de Congo kwijt, Engeland verloor Egypte, Zuid-Afrika, Sudan, Rhodesië, India en al zijn andere koloniën.

Fundamentele ongelijkheid

Deze voormalige koloniën bereikten de nationale onafhankelijkheid, maar geen vrijheid, gelijkheid en broederschap voor de volken. Zolang de heerschappij in de wereld uitgeoefend wordt door de kapitalistische klasse die in het bezit is van de middelen waarmee de levensbehoeften van alle mensen geproduceerd worden, zal er geen vrijheid, gelijkheid en broederschap voor alle mensen zijn. Reden is dat het doel van de kapitalistische productie het maken van winst is en niet het bevredigen van de behoeften van de mensheid.
Die situatie maakt het mogelijk dat één procent van de wereldbevolking net zoveel bezit als de rest van de mensheid. Iemand als de Amerikaanse Jeff Bezos, de rijkste man in de wereld met een bezit van 123 miljard dollar, heeft er geen enkel belang bij dat te delen met een arme sloeber die in een hut in Afrika leeft, of met een gezin van vier mensen in Amsterdam of Zwolle dat net zoals een miljoen andere Nederlanders onder de armoedegrens van 1950 euro per maand moet leven.

Logo 73 jaar onafhankelijkheid Indonesië Wat betekent die verklaring van de rechten van de mens voor die mensen? Niets. Evenmin zal Charlene de Carvalho-Heineken Neerlands rijkste met een vermogen van 13,8 miljard euro en 74ste op de lijst van de 500 rijkste mensen in de wereld - bereid zijn haar geld te verdelen onder een stel armoedzaaiers in Nederland.
De verdeling van het vermogen van de rijken zou de situatie in de wereld echter nauwelijks veranderen. Zolang de productiemiddelen het bezit blijven van de kapitalisten zal er in de wereld niets fundamenteel veranderen. Arm blijft arm en rijk blijft rijk.
Vrijheid, gelijkheid en broederschap zullen alleen dan een realiteit kunnen worden, wanneer de productiemiddelen eigendom zijn van de gemeenschap en niet van een kleine groep rijken. Daar zal hard voor gevochten moeten worden.