welkom
extra
Solidariteit

Hoge drukketel van bezette gebieden zal eens tot ontploffing komen

Nieuwe geweldsronde in Gaza

Yacov Ben Efrat 1

De jongste ronde van geweld tussen Israël en Gaza is afgelopen. Aan de kant van Gaza zijn 25 doden te tellen en Israël telt het aantal neergehaalde raketten door het Iron Dome raketschild. Zowel Israël als de islamitische Jihad claimen alles uit deze confrontatie gehaald hebben. Nu roepen ze de hulp in van de Egyptische scheidsrechter om zich uit de zelf gegraven valkuil te laten trekken.

Beide kanten zijn tevreden. De islamitische Jihad organiseert een overwinningsmars in de straten van Gaza, terwijl de leiders in Damascus op grote schermen verschijnen en verklaren op ieder Israëlisch geweld te reageren. Inderdaad, de Jihad laat Iran zien dat hun geld goed besteed is, dat hun raketten niet onder de grond liggen te roesten, maar de weg naar hun doel weten te vinden.
Minister-president Netanyahu en de minister van Defensie Barak zijn zelfs nog meer tevreden. Terwijl ze hun raketschild Iron Dome testten, bewezen ze de jongens van Financiën dat er geen andere keus is dan het defensiebudget te verhogen. Daarbij raakt het publiek gewend om te vluchten, wat heel noodzakelijk is als Netanyahu Obama negeert en Iraans nucleaire arsenaal aanvalt. De uitslag van deze geweldsronde is een gelijkspel. Beide kanten hebben gekregen wat ze wilden en kunnen zich voorbereiden op de volgende ronde die waarschijnlijk ook in een gelijkspel zal eindigen. Iedere keer verstevigen Netanyahu en de Jihad hun positie ten koste van het handjevol Israëliërs en Palestijnen dat nog steeds onderhandelingen een kans willen geven.

Geen diplomatie

Netanyahu gelooft niet in de macht van de diplomatie. Hij gelooft wel in actie, in het bijzonder in eenzijdige actie. Hij gelooft sterk in de uitbreiding van de nederzettingen in bezet gebied en in de onmiddellijke aanval op Iran, ongeacht de pogingen om via de diplomatieke weg met sancties een oplossing te bereiken. Het duo Netanyahu/Barak vertrouwt geheel op een militaire optie of het nu gaat om de Gazastrook, de West Bank of Libanon. Daarvoor hebben ze een geschikte 'partner' nodig in de persoon van Iraans minister-president Ahmadinejad of de Jihad. Het ijzer moet gesmeed worden als het heet is. Als Ahmadinejad plotseling van het toneel zou verdwijnen, dan heeft Netanyahu geen geschikte ontkenner van de Holocaust meer die hij kan vergelijken met Hitler.

Chaos in Gaza

De Palestijnen geven Netanyahu precies wat hij wil. President Mahmoud Abbas en Hamas' Khaled Mashal gaan door met elkaar het hof te maken, maar hebben geen gelegenheid om dit om te zetten in echte liefde. Echter, Hamas leiders in Gaza, minister-president Ismail Haniyeh en minister van Buitenlandse Zaken Mahmoud al-Zahar, zijn wel verliefd op hun rol. Het verzoeningsakkoord tussen Fatah en Hamas bedreigde hun greep op Gaza en daarom blijven ze een blinde liefde ten toon spreiden voor Teheran. Ondanks dat Mashal Damascus ontvlucht is naar Istanbul, waar hij de gastvrijheid geniet van minister-president Erdogan.

De Palestijnen zinken weg in hun interne modderpoel, terwijl ieder voor zijn eigen belang vecht. De Gaza strook leeft in halfduister, omdat er slechts twaalf uur per dag stroom is en Egypte geen brandstof levert voor de turbines.
Deze brandstof is een goed voorbeeld van de strategie van Hamas. De gesubsidieerde brandstof, bedoeld om het leven wat meer draagbaar te maken voor de Egyptenaren, bereikt de arme wijken in Caïro niet. Het werd verkocht aan sjacheraars/profiteurs die het naar Gaza transporteerden. Hier werd het tegen hoge prijzen verkocht. Ook heft Hamas haar eigen belasting aan het einde van de smokkelroutes, waarmee haar regering wordt gefinancierd. Een cynische exploitatie van de Israëlische blokkade. Nu de Egyptische regering de prijzen wil verhogen, weigert Hamas te betalen en daalt de duisternis over Gaza.

Chaos heerst en hoe chaotischer het is hoe meer het ogenschijnlijke 'verzet' bloeit. Dit verzet is de oorzaak van de ineenstorting van de vrede met Fatah. Het houdt de belastingheffing bij de smokkeltunnels in stand en vergroot de machteloosheid van de lokale bevolking. Daarnaast geeft het bestaansrecht aan allerlei vreemde groeperingen. Die laten een regen van raketten op Israël neerdalen en bereiden zich voor op de volgende ronde. Daarmee herinneren ze iedereen eraan hoe onmisbaar ze zijn in de strijd tegen de Zionistische bezetting. Israël ziet Hamas als de wettige macht die verantwoordelijk is voor de 'rust' en inderdaad van tijd tot tijd verzekert Hamas een rustige periode. Ondertussen groeit de kloof tussen de West Bank en de Gazastrook.

Ellende op de West Bank

Op de West Bank regeert Fatah, gesteund door grootmoedige hulp uit de Verenigde Staten en Europa. Maar de situatie is er niet veel beter. Hoewel er elektriciteit is en het leven zijn merkwaardige routine volgt, lijden de Palestijnen toch. Als het niet van Hamas komt, dan wel van de nederzettingen en bezetters uit Israël die de grond onder hun voeten weg stelen.
Belangrijker is echter dat de financiële ondersteuning van de Palestijnse Autoriteit afneemt door de crisis in Europa en het afbreken van de vredesbesprekingen met Israël en de toenadering van Hamas. De minister-president Salam Fayyad heeft hogere belastingen opgelegd aan een toch al arme en voor hun bestaan vechtende bevolking die onder de last van werkloosheid door de Israëlische blokkade dreigt te bezwijken. Daarom zien we demonstraties, stakingen en wraakgevoelens die groeien als de tijd voortgaat.

Dit is de Palestijnse werkelijkheid van alledag. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt in de handen van de leiders die er mee doorgaan om er hun voordeel mee te doen en hun eigen belangen te dienen. Maar de eerste verantwoordelijkheid ligt bij Israëlische overheid die er alles aan doet om deze situatie in stand te houden of aan te wakkeren met als doel de Palestijnse kwestie uit de internationale aandacht te verdrijven. De Arabische Lente heeft geholpen, omdat de camera's van Al-Jazeera gericht waren op Damascus. Maar intimidatie, bedreigingen en de anti Iran propaganda missen hun uitwerking niet en duwen de Palestijnse kwestie langzaam naar de achtergrond. Dit is geheel naar wens van het rechtse kamp in Israël dat er in geslaagd is te bewijzen dat de Palestijnse kwestie niet het hart is van het Midden-Oosten conflict.

Het grote ontkennen

Netanyahu's succes is zo bijzonder dat niet alleen de wereld de Palestijnse kwestie is vergeten, maar dat ook de Israëliërs zelf dit politieke onderwerp vermijden. De sociale protesten vorig jaar zomer waren gunstig voor Netanyahu. Sinds ze als een nachtkaars uitgingen, steeg zelfs zijn populariteit. Deze protesten maakten de Kadima (politieke partij van 'het midden') en de Arbeiderspartij overbodig: deze beide partijen die zich tot dan toe 'obsessief' richtten op de verdelende politieke kwestie, bewezen onbedoeld dat het land slechts rond sociale thema's te verenigen was. Vandaag hebben Sheli Yachimovich, parlementslid voor de Arbeiderspartij en Yair Lapid, vader van de protestbeweging, een zekere populariteit verworven rond de droom van een 'divers Israël' door hun streven een eenheid tot stand te brengen tussen zowel de kolonisten en de linker vleugel als tussen de seculiere en religieuze Israëliërs.
Netanyahu, realistischer, gaat echter onverdroten voort met de wereld te verkondigen dat de sociale kwesties niet belangrijk zijn. Het echte gevaar komt, volgens hem, van de Iraanse atoombom in combinatie met de extremistische Islam.
Het enige dat Netanyahu hoeft te doen, is over alles ruziën met Obama om de Palestijnse kwestie irrelevant te maken. Om vervolgens een overeenkomst te sluiten met de kolonisten van Migron, de racistische en anti democratische wetgeving door te voeren en de Arabische Lente zwart te maken. En ons aan Auschwitz te herinneren en al diegenen, zoals Meir Dagan, ex hoofd van de Mossad, en Uzi Arad, de nationale veiligheidsman, die zijn waanzin verwerpen, af te schilderen als watjes die niets van politiek afweten.

De resultaten zijn te voorspellen. De hoge drukketel van de bezette gebieden zal eens tot ontploffing komen. Iran is ver weg en uiteindelijk zal iemand een oplossing vinden. Maar Gaza en de West Bank bevinden zich op slechts enkele raketseconden afstand en niemand - behalve de Israëliërs zelf - heeft de Palestijnen daar een oplossing te bieden.
Diegenen die voor vrede met de Palestijnen oproepen, verzekeren de toekomst van de Israëlische samenleving. Terwijl diegenen die hun kop in het zand steken en zich in de huidige situatie van 'sociale consensus' kunnen vinden, de toekomst van het land in de handen van de leiders laten. De bekrompenheid, de corruptie, het bedrog en het gebrek aan respect voor een menswaardig leven die deze leiders ten toon spreiden, leiden iedere keer tot confrontaties die steeds weer bloederiger en verschrikkelijker zijn.


1 Oorspronkelijke titel: Another Round in Gaza - www.challenge-mag.com, 19 maart 2012. Vertaling: Ab de Wildt. (terug)