welkom
extra
Solidariteit

Vernieuwing Nationale Raad voor de Arbeidsverhoudingen in Verenigde Staten

Sprankje hoop voor Amerikaanse vakbeweging

David Macaray 1
(vertaling/bewerking: Willem Dekker)

De benoeming van twee vakbondsactivisten (advocaten Craig Becker en Mark Pearce) tot de NLRB (National Labor Relations Board, Nationale Raad voor de Arbeidsverhoudingen) door president Obama werd begroet met twee totaal verschillende, maar voorspelbare reacties. Enthousiaste en hysterische.

National Labor Relations Board

Enerzijds was de vakbeweging, zoals verwacht, min of meer buiten zinnen. John Sweeney bijvoorbeeld, president van de AFL-CIO, zei over de benoemingen: "Eindelijk, een beslissende stap in de goede richting." Anderzijds was er de boosaardige reactie van de Amerikaanse Chamber of Commerce (Kamer van Koophandel), aartsvijand en meest effectieve tegenstander van de vakbeweging. Woordvoerder Steven Law noemde Obama's keuze alarmerend en riep de Senaat op deze twee potentieel gevaarlijke heren grondig na te trekken, alvorens ook maar te overwegen in te stemmen met de benoeming.
Je kunt er op wedden dat de Kamer al druk bezig is geld te spenderen en mensen om te praten om de gewenste atmosfeer te bereiken. Naar schatting heeft deze vakbondsvijand letterlijk tientallen miljoenen dollars uitgegeven in de lobby de EFCA (Employee Free Choice Act) onschadelijk te maken. Een wet die het eenvoudiger maakte voor Amerikaanse werknemers om een vakbond te vormen in hun bedrijf. Gelukkig is het uitschakelen van controversiële wetgeving een ander verhaal dan het torpederen van een benoeming in een bestuur.

Keerpunt

Craig Becker zat in een raadgevend orgaan van de SEIU (Service Employees International Union) en Mark Pearce was medeoprichter van een advocatenkantoor gespecialiseerd in pro vakbondszaken. Hoewel de SEIU één van de machtigste en offensiefste vakbonden van het land is, maar vakbondspolitiek heeft zijn beperkingen, wordt voorzitter Andrew Stern of afgeschilderd als een doorgedraaide radicaal of als een onzekere, egomaniakale lakei van het bedrijfsleven, afhankelijk van de zegsman of zegsvrouw. Toch kan niemand ontkennen dat de SEIU één van de weinige Amerikaanse vakbonden is die nog altijd groeit.
Becker en Pearce zullen zich voegen bij de voorzitter van de Nationale Raad voor de Arbeidsverhoudingen, Wilma Liebman (door Clinton benoemd en voormalig juridisch adviseur van de Teamsters vakbond); een ervaren bestuurslid met een pro-vakbond reputatie. Als Becker en Pearce worden benoemd - dat ligt voor de hand, aangezien de Democraten de Senaat controleren - dan zou dit trio wel eens een keerpunt kunnen markeren in de Amerikaanse arbeidsverhoudingen.

Wagner Act

En als het geen keerpunt is, dan toch zeker een dramatische verbetering. Voorzitter in de tijd van George W. Bush, Robert Batista - fervent anti vakbond, op het kamikaze af - was berucht om zijn poging een dolk in het hart van de vakbeweging te steken met zijn besluit dat leidinggevende verpleegkundigen ('charge nurses'), een superviserende functie hebben en daarom geen lid mogen worden van een vakbond.
Ondanks dat zij niet de autoriteit van een echte baas hebben (mensen in dienst nemen, ontslaan, disciplineren, lonen en werktijden aanpassen), gaf Batista's Raad hen toch een managementstatus. Het gevolg: miljoenen arbeiders (niet alleen in de gezondheidszorg, maar ook andere leidinggevenden) werd de kans ontnomen zich bij een vakbond aan te sluiten. Het was een schaamteloze poging de organisatiemogelijkheden van de vakbeweging te beperken. En het werkte.

De Nationale Raad voor de Arbeidsverhoudingen werd 74 jaar geleden in het leven geroepen als onderdeel van de National Labor Relations Act, beter bekend als de Wagner Act die als onderdeel van de New Deal bedoeld was de arbeidsverhoudingen te reguleren tussen de bedrijven en de werknemers in de Verenigde Staten.

Controleren

Jammer genoeg is de Wagner Act door de jaren heen systematisch uitgekleed door werkgeversbelangen tot op het punt dat zelden nog een besluit mogelijk was dat puur in het belang van de vakbeweging of de werknemers. Kort gezegd, de Raad is vergeten wat zijn opdracht is. Hopelijk kan Obama's nieuwe team het geheugen opfrissen.
Het land heeft geen nieuwe regelgeving nodig om een fatsoenlijke balans te vinden. Net zo min als de financiële sector een vrachtwagenlading nieuwe regels nodig heeft. Wat nodig is, is een hernieuwde toewijding aan de zijde van de wetgevers: gewoon uitvoeren en controleren.

Neem als analogie het bankwezen. Stel je voor hoe de huidige crisis voorkomen had kunnen worden, wanneer de mensen die verantwoordelijk waren voor het toezicht simpelweg hun werk deden. Als de regelgevers en waakhonden, van onder tot bovenaan de ladder, ijverig en scherp het systeem in de gaten hadden gehouden, in plaats van mee te gaan in het spel.
Hetzelfde geldt voor de Nationale Raad voor de Arbeidsverhoudingen. Als het Liebman-Becker-Pearce team deze slangenkuil binnenstapt met de houding dat er 'een nieuwe sheriff in het dorp is' en dat deze sheriff zaken uit het recente verleden terugdraait met een mentaliteit van 'werknemers eerst', en daarmee de vrees voor God het hart van werkgevend Amerika injaagt, kan het drietal de arbeidsverhoudingen in Amerika transformeren.
De raad kan dit doen door hiaten in de wet te dichten, de kant van werknemers te kiezen in conflicten (tot het tegendeel is bewezen), inspecteurs betere toegang te verschaffen tot de werkvloer en te laten zien geen vrees te hebben om het management te laten weten de honderden al bestaande regels na te leven.

We hebben geen nieuwe wetten nodig. Wat we nodig hebben is een nieuwe houding bij onze waakhonden. Loslaten die honden, met orders om te bijten.


1Voorheen vakbondsvertegenwoordiger, tegenwoordig (toneel)schrijver ("Larva Boy", "Americana") - zie: www.counterpunch.com/macaray08072009.html. (terug)