welkom
commentaren
Solidariteit

Commentaar nr. 4, 12 december 2004

Handen uit de mouwen in de polder

De polder is gered, het najaarsakkoord is gesloten. De vakbonden gaven het een positief advies. Met een overweldigende meerderheid, 91 procent, hebben de leden zich geschaard achter hun vakbondsleiders. Suggereren dat het wel de Oekra´ne lijkt, is flauw. Maar bij een lage opkomst, was de euforie van De Waal duidelijk zichtbaar. Opgelucht zwaaide hij met zijn gele actiehanden naar de achterban.

Het leek allemaal anders te lopen, toen De Geus met de uitgestoken hand op De Waal afkwam. Een corporatistisch verzoeningsgebaar voor de zoomende camera's in tijden van oorlog. Dat was duidelijk het verkeerde moment, de verkeerde plaats en de verkeerde persoon. De Waal had geen zin die hand te schudden. Het zou zijn geloofwaardigheid niet ten goede komen. Er werd van hem verwacht dat hij kwaad zou zijn. De Geus probeerde nog zoiets als de mensen willen het graag, ze zien dat graag. Maar ook De Waal doorzag dit Judasgebaar. Hij begreep drommels goed dat om de polder te redden hij op dat moment niet teveel kon polderen. Het kan helpen om de polder eerst vol te laten lopen om vervolgens moord en brand te roepen over de natte voeten en het maximaal haalbare. Daarna kunnen de bonden de leden mobiliseren om de handen aan de pompen te krijgen en de polder leeg te zuigen. De Geus en de Waal hebben inmiddels weer droge voeten.

Natuurlijk wat er achter de schermen gebeurd is na de breuk op 18 mei 2004 blijft geheim. Het zal niet bij handen schudden gebleven zijn. Aannemelijker is dat de onderhandelaars overeengekomen zijn snel in elkaars armen te vliegen, in plaats van in elkaars haren.

Het is allemaal anders gelopen, de polder is gered. De Waal kon zich alweer laten zien op het congres van de VVD, vrolijk handjes schuddend, kwinkslagen uitdelend, aan een bolknak trekkend, enzovoort. Ook het CNV is overstag.

Wat de vakbondsleiding begreep, was dat ze het niet op eigen kracht de afbraak van de sociale zekerheid en de verzorgingsstaat kon tegenhouden. Het was nodig om de polder vol te laten lopen. De mensen moesten in beweging gebracht worden en dat was schrikken. Met de mobilisatie van 2 oktober 2004 steeg het water ook De Waal en Terpstra naar de lippen. De opkomst van 300.000 mensen overtrof de stoutste verwachtingen. Het was daarna nodig om het resultaat van de onderhandelingen op te blazen. Het succes op prepensioen, wao, ww en alle andere dossiers heeft dan ook veel weg van gebakken lucht.
Zelf zeggen de vakbondsleiders ook al dat het erop aankomt de echte winst via de CAO's binnen te halen. We moeten aan de slag, het is zaak de handen aan de pomp te slaan en de polder weer droog te malen. Maar hoe staat het in de bedrijven? Zijn de bonden echt in staat de kroon op het werk te zetten na de grote demonstratie van 2 oktober? Terpstra heeft al aangekondigd de handdoek in de ring te gooien.

Het is vrij laat, en misschien wel te laat. De vakorganisaties zullen beweging moeten oproepen, de gele handjes moeten blijven wapperen en de echte handen moeten maar eens uit de mouwen. En wellicht uitsteken naar de allochtone gemeenschappen in Nederland. Een mooi voorbeeld van assimilatie en integratie, zeg nou zelf: zijn de allochtonen representatief vertegenwoordigd in de vakbeweging? En de vakbeweging zelf kan ook wel wat radicalisering gebruiken. Van de hand een vuist maken.

Sjarrel Massop

Klik hier