welkom
commentaren
Solidariteit

Verloedering

Sjarrel Massop

Het kabinet Balkenende is gevallen, daar ben ik blij om. Het geeft de mogelijkheid voor aanzetten tot echte linkse politiek, de enige remedie om de problemen in Nederland aan te pakken. De val van het kabinet is, even los van de inhoud, voor rechts een aanknopingspunt door te gaan met extreme normvervaging en daarmee eigenlijk een verloedering van de politiek zelf.

Rechtse politici blinken uit in ongenuanceerde, persoonlijke aantijgingen en het gemeen op de man of vrouw spelen. Wil Nederland niet afglijden naar een bananenmonarchie, dan is het hard nodig om op inhoudelijke basis de politieke discussie naar een enigszins aanvaardbaar niveau te brengen.

Vrijheid van meningsuiting

Ik deel de mening niet dat we geen aandacht moeten besteden aan Wilders, Verdonk, Verhagen en Balkenende en verwanten, hen dood moeten zwijgen. Ik vind dat ze ontmaskerd moeten worden voor hun gebral, opportunistische uitspraken, arrogante houding, minachting voor de democratie en verkwanseling van de sociale verworvenheden.
Mijn vroegere geschiedenisleraar hanteerde de wijsheid dat inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraken zonder uitzicht. Hij hield daarmee een pleidooi voor een stevige onderbouwing van je mening of betoog met inhoudelijke argumenten. Wanneer roepen we een halt toe aan begrippen als straatterrorist, buurtcommando en kopvod? Symptomatisch was de actie van oud-minister van de VVD Verdonk in de Tweede Kamer. Op Bos is heel wat aan te merken, maar haar ongecorrigeerde, grove scheldpartij toonde een schokkend gebrek aan argumenten.

Vrijheid van meningsuiting houdt voor mij in dat standpunten beargumenteerd naar voren gebracht worden. Geen blaaskakerij en populistische prietpraat, maar een begin geven aan een vrijelijk debat. En juist dat debat schuwt nieuw rechts categorisch. In plaats daarvan worden migranten geprovoceerd en kwetsbare groepen gestigmatiseerd. Kortom, nieuwe zondebokken aangeduid. Hoezo geen partijen van een eventuele coalitie uitsluiten? Ook niet als ze de samenleving kapot maken?

Media

De journalistiek, vooral de televisie, is meer dan ooit deelnemer. In die zin dat de processen die tot de kabinetsbreuk hebben geleid, domineerden over de onderliggende inhoud. Wat doen we daar eigenlijk in Afghanistan?
Wie is schuldig, wie moet boeten, wie is houdbaar, wie moet vertrekken. Daar moeten we kennelijk wakker van liggen. Populair is de speurtocht naar de grootste jokkebrok. Tot diep in de nacht posteren journalisten zich voor de vergaderzaal van de regering om af en toe wat speculaties de wereld in te sturen. Als vliegen op de stroop duiken ze op een minister die strategisch naar buitenkomt om het spannende 'geen commentaar' uit te spreken. Oninteressant tijdverdrijf dat zijn dieptepunt vindt in de raadpleging van de man of vrouw in de straat. Elke reactie wordt opgevoerd als de laatste representatieve opiniepeiling.

Twitteren en sms'en

In de trein vind ik het al storend de vele uitgewisselde wissewasjes, ongewild, aan te horen. En voor permanente oordoppen kies ik niet. Maar als ministers en kamerleden opgewonden en dan weer verveeld spelen met hun laatste elektronische aanwinsten, is de daling van hun geloofwaardigheid logisch. Het gevoerde debat moet hen wel ontgaan, waarmee van het politieke bedrijf weinig meer overblijft.
De autocue waarmee ambtenaren de ministers souffleren, kweekt marionetten van een anonieme politieke macht. Is openbaarheid niet te vermijden, dan moet de mediatraining haar vruchten afwerpen. Jezelf zijn via de deskundige en de spindokters doen de rest van het werk. De verloedering gaat dus verder dan de politieke vertolkers van nieuw rechts. De laatste schreeuwen en op een paar uitzonderingen na bindt de rest de eigen handen.

Klik hier