Laat het betaalde kader het vrijwilligerswerk niet afbreken!!!

Uit het schrijven blijkt verder dat André, samen met het projectteam, VC's en LSP's voorziet dat op 1 april a.s. voor alle betrokken panden een goedgekeurd afbouwplan beschikbaar is.

De bond dichter bij de leden? Onderstaand persbericht van FNV Bondgenoten doet dat zeker vermoeden:

Opening FNV-Ledenservicepunt te Zierikzee

Opening FNV-Ledenservicepunt te Zierikzee, door Kitty Roozemond, vice-voorzitter FNV, op zaterdag 18 maart 2000.

"Beste aanwezigen,
We gaan vandaag dit nieuwe Leden Service Punt openen. Een feestelijke gebeurtenis waar ik maar al te graag deel van uitmaak. Het is immers nog niet zo heel lang geleden dat een gezamenlijke inspanning als deze ondenkbaar was geweest.
Dat bonden veel vanuit hun eigen straatje dachten, en minder vanuit het grote geheel.
Minder aan het feit dat voor de leden, van welke bond dan ook, het lidmaatschap 'van de FNV' zwaarder weegt dan hoe alles precies is onderverdeeld. Leden moeten ook helemaal geen 'last' hebben van de organisatiestructuur.

Hoe we het werk ook organiseren, met één ongedeelde FNV of met een mengeling van grote en kleine bonden, specifieke of generieke; we horen allemaal tot dezelfde club. Zo ervaren de meeste leden dat ook, en dat willen we ook uitstralen. Ze zijn lid van de FNV, en ze verwachten dat ze bij vragen of problemen geholpen worden.
Door wie dat precies gebeurt is minder belangrijk, als het maar goed gebeurd.
Gelukkig is de bereidheid vanuit vakcentrale en bonden daartoe nu heel groot. En wij willen de samenwerking tussen de vakcentrale en de bonden, en tussen de bonden onderling dan ook nog meer bevorderen. Niet door elkaar dingen voor te schrijven of andermans werk af te katten, maar door samen verantwoordelijkheid te dragen, door open te staan voor elkaar en van elkaar te leren. Door samen te zoeken naar nieuwe mogelijkheden, naar nieuwe toepassingen van oude en moderne inzichten, om het werk voor zowel de individuele werknemer als het collectief zo goed mogelijk te doen. Samen sterk met kaderleden. Samen goed in dienstverlening. De ingebruikneming van dit gebouw past geheel in de ontwikkeling die de FNV en haar bonden momenteel doormaken.

Zo gaan we naar zeven nieuwe FNV-regiokantoren, die qua gebiedsindeling en kantoorruimte zoveel mogelijk sporen met bondsdistricten in de regio. En waar we straks samen zijn gehuisvest. Daarenboven wordt gewerkt aan tientallen ledenservicepunten, waarvan dit er alvast één is.
De gedachte daarachter is, dat de zeven grote regiokantoren het professionele kader vormen. Daar zijn de bestuurders gehuisvest en zetelen de juristen van FNV-ledenservice. Maar om te voorkomen dat dit een soort hoogdrempelige, onneembare bastions worden, zijn er de ledenservicepunten. Makkelijk benaderbare en toegankelijke punten, voor iedereen bereikbaar. Want bovendien willen we natuurlijk graag dicht in de buurt zitten.
Want zoals de mensen de weg weten te vinden naar het politiebureau, zo moeten de leden de weg weten te vinden naar de FNV. Of liever gezegd: zoals de mensen de weg weten naar het café, want vakbondswerk is ook heel leuk en gezellig. Ook in Amsterdam, bij de vakcentrale, denken we na over een nieuwe, moderne structuur. Zo willen we de bonden meer bij de vakcentrale betrekken door bondsvoorzitters op te nemen in het federatiebestuur. Of bondsvoorzitters en bestuurders opnemen in de delegatie naar de SER.

Zoals u weet, vormen de bonden nu samen de federatieraad van de FNV, een soort parlement, dat de FNV-regering (het federatiebestuur) controleert. Dat model heeft sinds de vorming van de FNV, inmiddels een kwart eeuw geleden, goed gewerkt. De FNV telde gedurende die periode steeds tussen de vijftien en twintig bonden en bondjes, die elkaar tweewekelijks ontmoetten in de federatieraad.
Maar als de FNV gaat bestaan uit drie, op den duur misschien zelfs twee!, hele grote vakbondsblokken, en een aantal kleinere, maar ook zeer specifieke bonden, dan moet de federatieraad anders worden georganiseerd. Want om nou tweewekelijks een heel vergadercircuit op te tuigen voor zeven mensen - dat lijkt me wel heel gezellig, maar efficiënt is het niet. Iets dergelijks geldt ook voor de beleidsafdelingen.

Het is niet efficiënt als juristen, economen of VGW-specialisten bij FNV Bondgenoten, ABVAKABO FNV en FNV Vakcentrale dezelfde problemen aan het onderzoeken zijn. En in de praktijk zien we dan ook dat die specialisten elkaar opzoeken en met elkaar overleggen. Als het goed is, vormen ze in feite E9E9n brede, samenwerkende deskundige staf. Het zou heel erg voor de hand liggen om die beleidsvoorbereidende apparaten in elkaar te schuiven, zodat er één geïntegreerde denktank ontstaat.
Daarbij moet natuurlijk wel beseft worden, dat binnen zo'n denktank verschillende soorten taken moeten worden uitgevoerd.
Het beleidswerk van de bonden is meestal meer op bedrijven en branches gericht, ter ondersteuning van de kaderleden en de CAO-onderhandelaars. Het beleidswerk van de vakcentrale is vooral gericht op de Stichting van de Arbeid, de SER, de politiek, wetgeving. Maar qua deskundigheid komt dat allemaal heel dicht bij elkaar.

De verhouding tussen vakbonden en vakcentrale is dus aan het veranderen.
De federatieraad kan niet langer het parlement blijven dat de FNV-regering controleert. Uiteindelijk komt het er op neer, dat de bonden veel meer zelf de vakcentrale gaan besturen. Een vakcentrale die op zijn beurt dichter bij de bonden komt te staan.
Dat is weliswaar het perspectief op de lange termijn. Maar ondertussen zetten wij met elkaar stappen in die richting. En kom ik tenslotte weer terug bij dit vakbondshuis. Want ook al betreft het hier een minder grootschalig initiatief, het is een deel van het geheel.
Het zou niet goed zijn, als er alleen op nationaal of provincieniveau door een aantal Bobo's werd gesproken over zaken als werkgelegenheid, milieu, inkomen, enz.. Als de FNV als zaakwaarnemer te ver van de mensen afstond.

Dit nieuwe ledenservicepunt biedt mensen een steunpunt in hun eigen omgeving. Hier kunnen ze komen met vragen, opmerkingen, problemen. Hier worden ze gehoord. En krijgen ze antwoord. En het zou toch prachtig zijn als hier niet alleen leden werden geholpen die met hun belastingformulier of loonstrookje worstelen, maar als die leden ook geholpen worden door over hun toekomst na te denken.
Zo bouw je aan een regionaal vakbondsnetwerk. En dat is precies de meerwaarde, die zo'n vakbondshuis moet hebben. Dat zit hem niet overgereguleerde, grote structuren. Maar in het feit dat hier een plek is voor mensen die iets op hun lever hebben, dingen willen vragen of zeggen. Nuttige dingen, leuke dingen, belangrijke dingen. Kleinschalig, toegankelijk, pluriform en herkenbaar. Een plek waar iedereen elkaar kan ontmoeten.
En daarmee wil ik jullie, tot slot, van harte feliciteren en heel veel succes toewensen."

Kitty Roozemond wist het wel te vertellen. Helaas heeft de huidige vakbond schijnbaar andere prioriteiten. Net als zovele andere LSP's is bovengenoemd LSP gedoemd te verdwijnen. Het gezicht van de vakbond, de locatie die leden maar al te goed kennen, het kantoor van de vakbond waar je gewoon even binnenloopt als je wat dwars zit, waar vrijwilligers/bekenden naar je luisteren en je helpen waar mogelijk. Waar ze geen stropdas aantroffen die dezelfde rare taal spreekt als de werkgever, maar waar men onder gelijken was.

André wil de toko sluiten. Waarom? Omdat er minder geld uit gegeven moet gaan worden. Simpel ... Alleen kloppen de sommetjes en de verhalen van André niet. Laten we bovengenoemd LSP eens als voorbeeld nemen:
André wil ons doen geloven dat sluiting van o.a. bovenstaand kantoor goedkoper is maar is dat wel zo?
Als het LSP haar vaste locatie verliest en een "ad-hoc basis spreekruimte" wordt die per sessie gehuurd moet worden dan houdt dat dus in dat:

• Er geen ruimte meer is voor archieven/naslagwerken zoals CAO's.
• Er geen plaats meer is voor 'vaste' computer opstellingen met internet aansluiting.
• Er geen e-mail of vast telefoonnummer meer is dat leden kunnen bellen.

Deze bijkomende problemen leveren alleen al een kostenplaatje op van ongeveer 8.500 Euro voor o.a. laptops, mobiele archiefkasten (mits er op de locatie überhaupt bergruimte aanwezig is) etc, etc... Dan is er nog de locatie zelf:
Uitgaande van 2 spreekkamers en 1 kantoor. 3 dagdelen in de week (alleen spreekuren ledenservice) gemiddeld 3 cliënten per spreekuur. Alle andere spreekuren zijn niet inbegrepen.

SPREEKUREN

VERGADERINGEN

TOTAAL: 18.156,00

Eenmalige kosten: 8.500,00
Het totaal voor het eerste jaar komt daarmee op: 6.656,00 Euro.
Het LSP zoals het nu draait in Zierikzee kost ongeveer 16.000,00 Euro per jaar en daarvan wordt 2.000,00 Euro betaald door andere bonden. Het huidige LSP kost FNV Bondgenoten dus ongeveer 14.000,00 Euro per jaar. Zet dat af tegen de 18.156,00 Euro waar we mede door André mee te maken zullen krijgen en het huidige LSP is per jaar 4.156,00 Euro goedkoper.

Dan hebben we het nog niet eens over de bekendheid van het huidige pand bij de leden en de demotivatie van deelnemende kaderleden en consulenten hetgeen niet in geld is uit te drukken.
Als we de kosten naast ons neer leggen blijft een grote groep vrijwilligers over. Vrijwilligers die altijd met volle inzet hun werk voor de bond hebben gedaan. Deze vrijwilligers willen serieus genomen worden. Als een reorganisatie nodig is moet het wel op een reeële basis geschieden. Met onvoldoende, en zoals blijkt duurdere, faciliteiten kan het niet en zal het uiteindelijk stuk lopen. Bovendien zijn de kaderleden/consulenten niet gek en kunnen we verwachten dat zij de ondermijning van hun werk als teken zullen zien om het bijltje erbij neer te gooien.

Waar is de visie van Kittie Roozemond gebleven? Het lijkt erop dat FNV Bondgenoten met haar visie ook de LSP's overboord heeft gezet.
Aan de ene kant roepen ze dat de bond dichter naar de leden moet en er meer gedaan moet worden voor de leden. Aan de andere kant kappen ze alle banden die de leden met het FNV hebben af. Na de afbraak van FNV Ledenservice zijn nu de LSP/LSA's aan de beurt.
Was het niet Henk van der Kolk die op een verkiezingsbijeenkomst in Bergen op Zoom riep dat hij één bond wil die dichter bij de leden komt te staan en binding heeft met de regio? Hoe is het dan mogelijk dat voor bvb de Regio Zeeland GEEN vestigingsplaats voor een vakbondscentrum is gereserveerd? Amsterdam, Groningen, Deventer, Weert, Utrecht en Rotterdam krijgen één van de vakbondscentra. De andere 14 komen verspreid door Nederland, aldus André Steijaart. Hoe wil André verklaren dat in een land met 12 provincies en 14 overgebleven centra dan geen locatie in Zeeland is berekend? Tellen de leden in de 'uithoeken' van ons land niet meer mee? Krijgen zij een soort van mobiel LSP dat aan handen en voeten gebonden is door de grillen van de bestuurders? Is dat de bereikbaarheid en het terug naar de leden dat Henk van der Kolk nastreeft?

Een LSP coördinator beschreef het als volgt:

"Wij zijn de willigen, geleid door onwetenden, doen het onmogelijke voor ondenkbaren. Wij hebben zoveel gedaan, voor zo'n lange tijd met zo weinig. Wij zijn nu gekwalificeerd om alles te doen met niets."