welkom
commentaren
Solidariteit

Solidariteit - commentaar 196 - 22 april 2012

Demonstreren en debatteren cruciaal voor de democratie

Wim Lankamp

Vrijdag 13 april moest ik denken aan die zaterdagmiddag precies tien jaar terug. Toen demonstreerden we in Amsterdam met ongeveer 30.000 mensen, vreedzaam maar in woede, in een lange mars tegen de bloedige Israëlische invallen in Palestijnse steden. En voor de Palestijnse rechten.

Het motto van de demonstratie was "Stop de oorlog tegen de Palestijnen". De tweede intifada was al anderhalf jaar gaande. Palestijnen wilden hun vrijheid en wij demonstranten wilden dat voor en met hen. Solidariteit tonen en via de media de Nederlandse bevolking en de politiek aanspreken, daar ging het om. En daar moet het nog steeds om gaan, gezien de op 15 mei al 64 jaar bestaande Israëlische verdrijvings- en kolonisatiepolitiek jegens de Palestijnen.

Boycot, Desinvestering, Sanctie

De Nakba (= ramp) van 1948 werd in 1967 gevolgd door de bezetting van wat resteerde van Palestina. Eerst zijn zo'n 750.000 Palestijnen verdreven en hun huizen verwoest, daarna zo'n 300.000 in 1967. Palestijnen die konden blijven, werden in Israël tweederangs burgers en in de zogenaamde bezette gebieden derderangs burgers, ondanks resoluties van de Verenigde Naties over Palestijnse rechten. Een resolutie in 2004 over de Israëlische Muur in de vanaf 1967 bezette gebieden nam de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag over. Deze stelde dat de Muur moet worden afgebroken, dat de Palestijnen schadevergoeding moeten krijgen en dat de nederzettingen weg moeten (500.000 kolonisten nu). Daar kwam niets van terecht, integendeel, met steun van de Nederlandse regering.
Tekening boycot Israelische producten Dramatisch is vandaag de jarenlange Israëlische blokkade van Gaza, waar ruim 1,5 miljoen Palestijnen in grote armoede zitten opgesloten en waar tevens de enige legitieme Palestijnse regering (Hamas won immers de verkiezingen in januari 2006) aan de macht is. Bij Gaza denken we voorts ook aan Israëls verwoestende 22-daagse 'oorlog' (een slachting) van 2008/2009 met ruim 1.400 doden en een verwoeste infrastructuur als resultaat. Het Internationaal Strafhof in Den Haag negeerde dit tot nu toe.
Goed dat de internationale solidariteit sterk is gegroeid door een in juli 2005 ontstane nieuwe beweging die naar analogie van de toenmalige anti-apartheidsbeweging ervoor pleit om Israël te behandelen zoals destijds het Zuid-Afrika van de Apartheid: Boycotacties, Desinvesteringen en Sancties (BDS). Ruim 170 Palestijnse maatschappelijk organisaties, daarbij inbegrepen de Palestijnse vakbeweging, roepen ook ons daartoe op! Jarenlang vreedzaam demonstrerende Palestijnen roepen ons eveneens op. Binnen AbvaKabo FNV is die oproep opgepakt via een Palestina werkgroep en is 'niet investeren in de bezetting' bondsbeleid dat op dit moment wordt uitgewerkt. Andere bonden zouden hieraan meer moeten en kunnen meedoen.

Anti-oorlogsdemonstraties

Zoals bekend waren er meer demonstraties in die eerste jaren van deze eeuw: tegen de oorlog in Afghanistan en tegen de Irakoorlog, twee gruwelijk misdadige missers. Daarna demonstraties over Israëls oorlogvoering in Libanon en meermalen in Gaza. Massale demonstraties soms ook.
Hieraan terugdenkend, komt toch de vraag op waar de anti-oorlogsbeweging is gebleven. Waar is het brede debat over oorlogen waar Nederland direct of indirect bij betrokken was en is? Als er al iets na veel duw- en trekwerk wordt uitgezocht (Irak, het rapport van de commissie Davids), dan belandt dat al snel in een la en wordt 'vergeten'. En Israël is immer een speciaal geval voor Nederland, ondanks die vaststellingen van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag op een kilometer van het Binnenhof. Dat Israël kan van de Nederlandse regering gewoon zijn koloniserende gang blijven gaan. De vaststelling van Apartheid door het Russell Tribunaal over Palestina - Kaapstad november 2011 - ging ook aan Nederland totaal voorbij. Heel apart.

Palestijnse gevangenen

Op 16 april jongstleden hield de Tweede Kamer een mensenrechtenoverleg kort na een hoorzitting over dat thema. Van alles passeerde de revue: Israël (voor de huidige regering het enige buitenland), Iran, Arabische lente, Irak, Afghanistan Desgevraagd antwoordde minister Rosenthal dat niemand de opstanden in de Arabische wereld had voorzien. Kennelijk verkeert de minister in kringen, waarin miserabele leefomstandigheden normaal en hooguit kleurrijk worden gevonden. Toeristisch interessant wellicht. Rosenthal liet nog wel geruststellend de term MVO vallen, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Hoe serieus zou hij dat menen?
Op 17 april was wereldwijd de Dag van de Palestijnse gevangenen, nu zo'n 4.600, terwijl ongeveer 40 procent van de Palestijnse mannen (in de bezette gebieden) ooit in een Israëlische gevangenis zat. Naast een grote demonstratie in Brussel bij de Europese Unie hielden we (Nederlands Palestina Komitee met Palestijnse organisaties) in Den Haag bij de Israëlische ambassade en de Tweede Kamer een picketactie. Voortdurend spreken we 'de politiek' aan, maar meer en meer is de vraag in hoeverre die zonder massale druk aanspreekbaar is. Niet, lijkt me zo.

Foto demonstratie in Nederland voor vrijlating Palestijnse politieke gevangenen

Werk aan de winkel.

De klassieke vraag 'wat te doen?' dringt zich weer op. En vooral hoe, en dan met name hoe we de vakbeweging als grootste maatschappelijke organisatie beter en sterker betrokken kunnen krijgen in wat voor vorm dan ook. Binnen die vakbeweging zijn opvolgers van Cees Commandeur nodig, voor een vernieuwde vakbeweging. Het was een misser en een teken aan de wand dat de Nederlandse vakbeweging volstrekt ontbrak in de Tweede Kamer bij die hoorzitting over mensenrechten, waar het ook over sociaaleconomische thema's ging.

Gemist wordt dus evenzeer een levendig debat over een sterke vakbondsrol in discussies over de crisis en de bezuinigingen. Laten we er binnen onze vakbeweging voor gaan zorgen dat de rol als internationale solidariteitsorganisatie wordt herpakt. En de rol als organisatie met een kritische maatschappij-analyse die het huidige roofkapitalisme ontmaskert en aanpakt. (Leestip: Peter Mertens, Hoe durven ze?, Epo, België). Dat moet dan wel met inzet van alle kracht van de leden en in samenwerking met andere maatschappelijke organisaties. Er is daartoe nog veel werk aan de winkel!

De komende eerste mei lijkt me een logische actiedag om via debat en demonstraties een nieuw begin te maken. Hard nodig ter wille van een rechtvaardige democratische samenleving. En qua demonstratiekracht kunnen we veel leren van vakbonden en maatschappelijke organisaties in andere landen tot in de Arabische wereld en in Palestina.


Voor meer informatie zie:
* http://www.palestina-komitee.nl
* http://samidoun.ca/
* http://palestinawerkgroep-abvakabo.blogspot.com/

Klik hier